Inzicht gekregen. En nu?

Meeslepend nadenken en steeds dieper zinken in de details van een bepaald thema doe ik graag en vaak. Het liefst schommelend in mijn tussen twee kurkeiken geknoopte hangmat en geïnspireerd door het schaduwschimmenspel van dansende takken en zon. Neem daar de geur van eucalyptus en hoogzomer bij en ik ben zomaar een paar uur verder. 

Ik dacht deze keer na over het begrip ‘inzicht’. 

Vaak gaat er een heel proces aan vooraf, wanneer je een inzicht krijgt. Een ontkluwing, ontwarring, er is orde in de chaos gebracht, een los eindje zit ineens vast. 
Wat betekent het begrip ‘inzicht’ eigenlijk ? Er kwamen veel definities voorbij op internet, maar ik vond deze zelf het meest aanspreken:

Het vermogen om in een onbekende situatie de oplossing van een probleem vinden door vroeger opgedane ervaringen te combineren.’

Je kunt dit zelf uitpuzzelen, maar we hebben allemaal de hardnekkige blinde vlek, die zich -vaak beschermend- over het inzicht heeft gevormd, zodat je zelf geen weet hebt van die vlek. Door de juiste vraagstelling van een ander krijgt de blinde vlek steeds meer zicht naarmate je verder graaft, of misschien hoeft dat helemaal niet. Zit hij al zo aan de oppervlakte, dat je hem alleen maar hoeft weg te poetsen. Soms is een vraag of opdracht al voldoende. 
Heb je eenmaal dat inzicht, of die aha, dan ontstaat er opluchting, verheldering. Soms valt er letterlijk een gewicht van je af. De vlek is opgelost en een blanco pagina wacht uitnodigend. 

Deze nieuwe fase is een periode tussen het eerst niet weten en het ineens snappen, of gewaar worden: soms is dat een betere benaming. Of gewoon dat het kwartje is gevallen. Het kan zelfs zijn dat je wat rouwt, of verdrietig bent om dat wat je zolang bij je droeg, achterlaat. Het was vaak hoe dan ook vertrouwd. 
Geef dit ‘struin-tijd’ door er bij stil te staan en even terug te kijken, te voelen. Pas wanneer het inzicht helemaal is neergestreken neem je afscheid en keer je om, met je gezicht naar de toekomst. 

Wat je met je nieuw verworven inzicht gaat doen? Je gaat het verwoorden en/of verbeelden. 

Want begint het niet pas bij het inzicht? 
Je hebt geworsteld, je geest onderzocht, je blootgegeven en eindelijk is daar dan dat verlichtende inzicht. Ben je dan klaar? Dacht het niet. Volgens mij begint het dan pas. Want wat ga je met die nieuwe schat doen? Hoe ga je je nieuwe inzicht inpassen in je toekomstpad? Hoe ga je het vormgeven in je plannen? Je hebt hem toch niet voor niks opgegraven?
Het gaat hier over een bepaald soort inzicht, besef ik. Een oplossing voor je probleem. Een geopende deur voor je hulpvraag. Wanneer er iets in je leven verschuift, zodat je verder kunt. Het inzicht dat een blokkade heeft opgeheven, of de rem van iets heeft afgehaald. Dat je ineens weet waarom je je droom niet verwezenlijkt of waarom je bang was voor de reactie van anderen. Enz. Dit weten is al een enorme stap. De eerste. 

Wat gaat er veranderen? Wat is jouw plan van aanpak? Hoe zie jij je toekomst voor je nu? 

Misschien spelen deze vragen op dit moment. In een coachtraject kan ik je hiermee helpen. Door middel van natuurcoaching en opdrachten loods ik je richting jouw inzicht. 

Maar misschien is je inzicht al duidelijk en wil je hulp bij het verbeelden en/of verwoorden ervan. Het ankeren van je nieuwe toekomstpad, waarin je creativiteit uitgedaagd wordt en je een eind richting jouw droom geduwd wordt. We gaan zorgvuldig de vorm en materialen uitzoeken. Dit is onderdeel van het proces.

Of wil je dat ik meehelp met je plan van aanpak. Hierbij gebruik ik mijn hele arsenaal aan business-, natuur- en/of schrijfcoaching. Dit hangt af van de hulpvraag. Meestal kan deze fase ook online.

Je ziet, er zijn drie fases. Je kunt me inhuren vanaf welke fase jij wilt. Elke fase behelst twee tot drie uur.
Elke fase kost 150 euro. Ex 21% btw, wanneer je dit coachtraject via je bedrijf wilt bekostigen. Wil je het hele traject volgen, dan betaal je 425 euro (ex btw).

Je kunt dit hier in de Algarve doen, als onderdeel van je vakantie bijvoorbeeld. Of dichterbij: de eerste twee weken van oktober ben ik in Nederland. Mail me gerust: marian@dealchemievanhetleven.nl

‘Vrijheid steunt op inzicht’
Ernst von Feuchtersleben

Poëtisch wandelen – de kunst als inspiratie

Ik woon offgrid op een paradijselijk stuk land, een kwartier lopen van het dorp Barao de Sao Joao: een mix van culturen, kleuren en creatieve geesten. Een gemeenschap waar alles kan en niets hoeft. Een heerlijk dorp om totaal jezelf te kunnen zijn. Op dinsdagochtend loop ik naar het marktje, waar een ieder zijn of haar producten aanbiedt. Het Portugese stel met de allerlekkerste groenten en fruit, net geoogst. De Engelse die kruiden(plantjes) verkoopt en de dames die zuurdesem broden aanbieden en de verrukkelijkste rauwe choco-bonbons. Daarna een kop amandelmelk cappuccino bij A Tribo, het vegan restaurantje en nog wat laatste boodschappen bij een van de twee supermarktjes die het dorp rijk is. Rijk, dat is het goede woord voor deze hele normale, gewone dagelijkse zaken die op deze manier zin geven. Alles met aandacht en liefde gemaakt. Het is de ontmoetingsplaats voor kunstenaars en dat geeft een energie!

Vanuit dit dorp loop je zo het natuurgebied Mata Nacional in. De meest inspirerende wandelroutes worden aangeboden. Drie kunstroutes zijn ongelooflijk leuk om te wandelen:

De Passeio das Figuras is een wandeling richting het bos, waarbij je enorme figuren tegenkomt, gemaakt door kunstenaar Deodato. Figuren met een boodschap.

Maak je de wandeling Passeio dos Poetas, dan lees je af en toe een gedicht, gegraveerd in een leisteen die verspreid langs de route staan.

Loop je de Passeio A-Ver-O-Mar, dan belooft deze een route met een panoramisch uitzicht over de kust.

Soms kies ik een of twee van deze wandelingen uit wanneer je een specifiek vraagstuk hebt, of je andere invalshoeken zoekt voor je project. Wanneer je vastloopt. Een wandeling in een natuurgebied waarbij de dingen uit zijn context worden geplaatst is een methode om uit je eigen cirkel te stappen: ‘Oh, zo had ik het nog nooit bekeken…’ Dat. Ik stel vragen naar aanleiding van de sculpturen, of een paar poëzieregels (die ik uiteraard voor je vertaal), die jou verder helpen op je vraagstuk-pad.

Schrijven vanuit je diepte

Schrijfworkshop

Wil jij eens ervaren hoe het is om schrijven als middel te gebruiken voor wat er binnenin jou speelt? Dat waar je nog geen weet van hebt omdat het nog verscholen ligt en je het wel voelt, maar er nog geen woorden zijn? Stel dat je daar achter zou komen, puur door de diepte in te gaan middels schrijven. Dan heb je een tool te pakken die je altijd kunt gebruiken wanneer er weer iets borrelt waar je met je denken niet bij kan, maar door de connectie te maken naar binnen de woorden zo uit je pen vloeien en inzichten brengt. Je kunt verder.

Je kunt niet zomaar gaan zitten en schrijven, dan blijf je in je hoofd. Vaak lukt het dan überhaupt niet om iets op papier te zetten: herkenbaar? Er gaat iets aan vooraf. Op deze dag gaan we bij elke schrijfopdracht eerst vertragen en verstillen, zodat de woorden vanzelf komen. Ik reik je verschillende manieren aan, dan merk je welke het beste bij jou past.

Vertragen en het denken laten vervagen is de voorwaarde om te horen wat je innerlijke stem vertelt: nodig om het daarna in woorden te kunnen gieten.

Het gaat niet om technieken of mooi schrijven. Schrijven is deze dag een middel en jouw pen de vertaler van wat er naar buiten wil stromen. Een zachte, veilige manier. Soms zijn uitgesproken woorden nog te hard voor de ziel. Schrijf je ze op vanuit je gevoel, dan kun je het even laten bezinken, teruglezen en bewust maken. Doorvoelen. Je leest zo een schat aan informatie terug. Je krijgt inzichten, ideeën en onderbuikgevoelens worden bevestigd. Er komt een energie vrij die jou verder brengt: het gaat stromen! Vertrouw erop dat je hart of je buik precies weet wat er op dat moment zichtbaar dient te worden.

De verbinding maken van je buik, je hart en daarna je hoofd die het middels je pen voor je ziel vertaalt. Dat ga je deze dag ervaren. Een prachtige samenwerking.

Het is geen dagboekschrijven. Je neemt een thema of vraagstuk waar je mee aan de slag gaat. Je kunt ook blanco beginnen en ontdekken wat er ontstaat. Ik begeleid je hierin en reik je de middelen aan. Je zult verrast worden door jezelf. Wellicht komt er terwijl je schrijft een ander thema tevoorschijn dan je had ‘bedacht’ – waarvan je niet eens weet dat het bestaat, of speelt. Dan heb je al een laag te pakken die eerst doorvoeld mag worden via je schrijven. Ikzelf noem het pure alchemie: er vindt sowieso transformatie plaats.

Via mijn doe- en schrijfopdrachten ga je naar binnen. Jouw pen is de uitvoerder van wat er naar buiten treedt. Het lijkt achteraf alsof je daar zelf geen grip op had, op wat je op dat moment schreef. En dat is het verrassende: niet weten waar het naar toe gaat. Wat je ontdekt is wat er binnenin jou speelt: misschien een verlangen dat nu het daglicht mag zien. Of een wens, die je steeds binnenhield. Een ‘iets’ dat jou nog tegenhoudt. Het wordt deze dag wellicht zichtbaar en gedurende de dag ga je hier spelenderwijs mee verder.

Schrijven op deze manier geeft ongelooflijk veel inzichten en kan een kompas zijn voor je toekomst. Schrijven vanuit je diepte klaart op, geeft lucht en licht. Bovendien verras jij jezelf sowieso: ‘Heb ik dit geschreven?’ Misschien heb je na deze dag een nieuwe passie ontdekt. Misschien wist je niet dat schrijven zoveel kan betekenen voor je persoonlijke ontwikkeling.

Het wordt geen zware, emotionele dag. Wel een dag vol echtheid, kwetsbaarheid, creativiteit, inspiratie en humor. Met lucht en licht afgewisseld. En sowieso heling. Dit doet het groepsproces. De rode draad is hierin de verbinding in de herkenning van soms de onzekerheid, het zoeken. Alles mag er zijn in een warme setting. Ik ben hierin de waker van jouw veiligheid. De hoeder van jouw onderstroom.

En wanneer je deze dag niets wilt delen en lekker alles voor jezelf wilt houden, is dat totaal ok: alle respect en begrip daarvoor: het is jouw dag.

Omdat het een ‘live’ dag is gebruik ik juist opdrachten en middelen die ik online niet kan doen. Ik breng je in beweging, letterlijk en figuurlijk. Vertrouw en geef je over aan een dag vol zintuiglijke streling, innerlijke voldoening en een tas vol inspiratie mee om nog lang op te kunnen teren. Je krijgt een boekje mee waar de doe- en schrijfoefeningen van de dag in staan.

Om het persoonlijk te houden, zal de groep uit maximaal tien personen bestaan.

Datum: zondag 3 oktober van 10 tot 16 uur

Waar: Soofs & Co – W.A. Scholtenstraat 9 – 9711 XA Groningen

Kosten: 75 euro ex btw (dit is incl koffie/thee/lekkers, een vegetarische lunch en het boekje).

Je kunt je opgeven via marian@dealchemievanhetleven.nl

Ik las een interessant artikel over het energetische hart. Dit stuk past zo bij wat ik met deze workshop beoog:
‘Dat ons hart de deur is naar onze intuïtie, dat het verbindt met een dieper weten, dat het ons verbindt met het universum, universele intelligentie en het grotere geheel. Het is zo veel meer dan een fysiek orgaan dat ons bloed rondpompt, het energetische hart gaat veel verder dan dat. Voor mij is het hart echt magisch. Het is ons energetisch centrum, vanuit waar we kunnen creëren waar we ten diepste naar verlangen. Vanuit ons hart is alles mogelijk en zijn we alles waard.’ – Tess Keijzer van And Heart

Als veren verschijnen

Veertjes dansen elke dag wel een keer voor me, of ik nou in de stad loop, in het bos of op het strand. De gevleugelde pennen liggen als schitterende cadeautjes voor het oprapen. Ben jij ook zo iemand die verrukt blijft staan voor vallende veertjes? Buk jij ook om ze op te rapen, te bewonderen en soms mee te nemen naar huis? Of dender je er stampend overheen? Ooit bij stilgestaan?

Als kleuter was ik al betoverd door de zachtheid, de transparantie en het lichte. Gelukkig is deze verwondering gebleven: geen veer is ooit gelijk gebleken. 
Ik verdiepte me in de symboliek. Soms voel ik iets, wanneer ik een veertje lang in mijn hand houd. Een warme gloed, of een zacht verlangen, ver, ver hiervandaan. De veer van een vrije ziel? Ik vraag het me verder niet af, de gewaarwording is genoeg. Waar het vandaan komt, of het waar is? Vragen die me allerminst interesseren. Wat ik voel is mijn waarheid in het niet weten. 

En eigenlijk een prachtige mindfulness-oefening: je bent even nergens anders met je gedachten dan bij de bewondering van het veertje. In alle stilte, want dat is de voorwaarde voor het gewaar worden.

Een veer betekent voor de indianen lucht en adem. Zij gebruiken ze als talisman, maken tooien en dromenvangers. Ze steken de veren in hun kleren en maken er sieraden van. 
Alle vogel-zielen ademen vrijheid in je vleugels uitslaan en de wijde wereld ontdekken. Vanuit helikopterview heb je meer overzicht, kijk je vanuit een andere invalshoek. Mensen die van veren houden zijn reislustig en hebben een vrije geest, las ik. Zij staan in diepe verbinding met de aarde en hebben een zuivere connectie met de natuur.

Feathers appear when the angels are near’

De vleugels van engelen zijn gemaakt van veren. Het schijnt dat elke keer wanneer een veertje ziet, dit een boodschap van een engel is. Als je je ervoor openstelt. Even je oordeel laat varen. Voor een moment durft te geloven.
Dit gaat verder dan de ‘gewone’ zintuigen: je opent je ‘subtiele’ zintuigen hiervoor, en het is alleen hoorbaar in jouw eigen, diepe stilte. Een veer als boodschapper: hoe bijzonder!
De veer, de vogel, staat voor de communicatie tussen hemel en aarde. Vogels zijn niet bang om te vallen. Zij vliegen gewoon. Dus brengen zij de boodschappen uit hogere sferen tot ons: hun bescherming wordt de onze. Het element lucht staat voor (veer)kracht en flexibiliteit en geeft zachtheid wanneer nodig. Strijk maar eens met een veertje langs je wang en sluit je ogen. Je stresslevel gaat onmiddellijk omlaag. Wat voel je vanbinnen?

Witte veertjes staan voor hoop, liefde, bescherming en vertrouwen, de grijze voor vrede, berusting, liefde. Vind je een bruin veertje, dan staat dit voor aarde, geaardheid. 

Natuurlijk gaat het om de allesomvattende aandacht. Voor het kleine, het onbelangrijke. Dat wat niet opvalt, onzichtbaar is wanneer je in je denken vertoeft en niets om je heen waarneemt. En je zo de vergeten schoonheid laat liggen. Het onzichtbare zichtbaar maken is een grote kunst. Het ontwikkelen van je subtiele zintuigen waardoor je steeds wat meer open gaat staan voor dat wat er binnen in jou speelt. Je focus verplaatst zich van buiten naar binnen, naar jouw ware verlangen. 

Alleen maar door niet meer voorbij een veertje te lopen.  

Ik heb een fijne, zintuigelijke schrijfoefening voor je, die in het teken staat van de veer. Wil je hem ontvangen, stuur me dan even een mailtje: marian@dealchemievanhetleven.nl.

Vertrouwen is geloven in
wat je nog niet ziet.
De beloning voor vertrouwen
is te zien wat je gelooft.

St Augustinus

Boek: Ik ben een eiland – Tamsin Calidas

‘De zee bevrijdt alles wat vanbinnen zwijgt en vastgebonden is. In het snelstromende tij ben je daar allemaal vrij van. In de zee ben je eenvoudigweg adem. In de zee is er geen plaats voor angst.’

Er zijn te weinig boeken waarin ik volledig in het verhaal verdwijn. Gelukkig overkwam me dit vorige week en kan ik in een boek verdwijnen zoals Alice de holle boomstam in tuimelt. Deze keer beland ik op een klein eiland, onderdeel van de Schotse Hebriden. En waan me, tot ik het boek zuchtend dichtsla en nog ver daarna, de auteur en tevens de hoofdrolspeler. Het is een waargebeurd verhaal dat je de keel dichtsnoert af en toe, van woede, ontroering, ontreddering en medeleven. Maar ook vaak door de kou, die je bijna letterlijk doorheen de bladzijden voelt, zo waanzinnig echt beschrijft Tamsin Calidas de helse winterdagen.

Een verhaal vol metaforen en beschrijvingen van de ruige, rauwe, onstuimige natuur van het eiland met dito eilandbewoners. Ik was al honderd keer van het eiland af gezwommen desnoods, weg van het kwaad, van de bekrompen tegenpartij. Tamsin zet gewoon door en keert zichzelf binnenstebuiten tot het bloedt. Waarom toch, vroeg ik me keer op keer af. Waarom die kastijding, dat straffen van jezelf tot aan de bodem? Heel langzaam, zo naar het einde toe, ontvouwt het antwoord zich.

‘De wind staat voor mij symbool voor de ademtocht van verandering. Soms noopt de wereld ons te werk te gaan volgens haar principe van vernietiging en verandering. Om een ruimte leeg te maken, een sleur af te werpen of om simpelweg los te laten zodat een andere toekomst die leegte kan gaan aanvullen. Als je boven de chaos uit kunt stijgen, kan het mysterieuze stromen van de wind een bron van kracht en vernieuwing zijn.’

Houd je van beeldende beschrijvingen, poëtische zinnen, maar vooral van de natuur? Doorspekt van gedetailleerde sfeerbeelden rijgt Tamsin de zinnen tot een wonderbaarlijk en letterlijk tot stormen geteisterd leven waar de lezer een woest stuk in meereist. De gelaagdheid maakt het tot zo’n boek dat je er over na blijft denken tussen het lezen door.

Omdat ik nu middenin de natuur woon, zelfvoorzienend leef en elke dag ongelooflijk veel terugkrijg grijpt me dit boek nog meer aan, denk ik. Veel herkenning en toch is haar verhaal geenszins vergelijkbaar met het mijne. Maar overlapt een onderling verlangen. En een aantal praktische zaken, die nooit meer vanzelfsprekend zullen zijn, zo mooi verwoordt:
‘Ik hoop dat ik altijd die verbijsterende schok van dankbaarheid zal voelen wanneer water uit de kranen stroomt, of mijn blote vel dampend uit een bad verrijst.’ Dat.

‘Iedereen heeft zijn eigen remmingen, angsten of delen van het leven die moeilijk tegemoet te treden zijn. Om verder te komen is het belangrijk om erop af te gaan en ze onder ogen te zien. Elke uitdaging die je bent aangegaan, geeft je de toestemming opnieuw te beginnen. Transformatie is regenererend, verlossend en gaat gepaard met strijd. Om verandering te laten plaatsvinden of om een nieuw pad in te slaan moet je de scherpe rand van de pijn van alles wat je voor je kiezen krijgt langs je hart laten schampen.’

In bed met Fernando

Af en toe sjok ik met een volgepakte rugzak naar boven, waar één van mijn favoriete schrijfplekken ligt: Petit Plaisir, het onder bougainville bedolven theehuisje in het midden van Funchal, de hoofdstad van Madeira. 
Ik stal daar mijn laptop, schrijfboekjes, pennen, camera en telefoon uit op een sierlijk, wiebelend tafeltje. Midden in de geur van kruiden die ter plekke geplukt worden voor mijn potje ‘herbal tea’ neem ik plaats. Eerst genieten, dan werken. Alsof schrijven werken is.

Ik zit dan en luister. Het geroezemoes van de stad onder me, de stemmen vanuit het theehuis, geritsel, geruis en af en toe even stilte, heel kort. Een verlegen, warm briesje. Dit alles -in een met bougainville overdekte ambiance en de zon die mijn rug verwarmt- dringt nog steeds niet helemaal door. De perfectie van het moment probeer ik te vangen, vanuit volle niet vanzelfsprekendheid. Het is. 

Het roze-haar-meisje ontvangt mij oprecht enthousiast, alsof ik haar beste vriendin ben. Ze begint –al kletsend- de kruiden voor in mijn thee alvast te plukken. Alles danst aan haar. Zelfs haar stem.
Ik heb wat potloden en een liniaal op het tafeltje gelegd, deze kocht ik ooit in het Fernando Pessoa Museum in Lissabon. Als ze dit ziet, slaakt ze een gil. Ik kijk geschrokken om me heen, maar het gaat om Pessoa. Ja, dan vind ik een gil gerechtvaardigd en zeker op zijn plaats. We raken aan de praat over mijn favoriete Portugese dichter. Blijkt dat zij ook enorm fan is. En, we delen een geheim:

Ons beider verlangen is om een nacht in zijn bed te slapen (zijn kamer is onderdeel van het museum). Onder de dekens Pessoa worden. Weemoedig zijn en dronken worden van de Saudade. We zijn samen stil. Elk ons eigen beeld. 

Ik vraag haar een paar dingen voor me te vertalen. Google Translate is zo koud en kil. Dan krijg ik plaatsvervangende vertalingsvrees. De directheid zoals we die ook zo in Nederland kennen, ligt me niet meer. Een zachte vertaling is het minste dat ik voor Pessoa kan doen. 
Ze gaat er eens even goed voor zitten en op poëtische wijze zingt ze de vertaling. In het Engels. Ik huil bijna van sentiment, zo prachtig. Ja, als het over Pessoa gaat, dan ben ik een dweil en gauw op te vegen. Zijn woorden doorboren mijn ruggenmerg als een speer van dons en blijven me kietelen tot aan mijn tenen. 
Het begon toen ik ‘Het boek der rusteloosheid’ las. Bijna elk woord raakt me. Zijn onophoudelijke vragen naar de zin van het leven, van zijn bestaan. De bijna verstopte humor. Zijn eeuwige onzekerheid, de kwetsbare uitingen. Kortom: de weemoed dat in alle poriën doordringt bij het lezen. Me langzaam laat vervreemden van het dagelijkse leven en naar een andere dimensie voert: Pessoa’s wereld. 

Op het kartonnen kokertje, waar de potloden, een liniaal, een gummetje en een potloodslijper in zit, staat de eerste zin van een van zijn gedichten:
“Nem sempre sou igual no que digo e escrevo” – “Ik ben niet altijd hetzelfde in wat ik zeg of schrijf.”

“Nem sempre sou igual no que digo e escrevo.
Mudo, mas não mudo muito.
A cor das flores não é a mesma ao sol
De que quando uma nuvem passa 
Ou quando entra a noite 
E as flores são cor da sombra”


“Ik ben niet altijd hetzelfde in wat ik zeg en wat ik schrijf
Ik verander, maar ik verander niet veel
De kleur van de bloemen is niet hetzelfde onder de zon
Zoals het is wanneer een wolk passeert
Of wanneer de nacht aanbreekt
En de bloemen de kleur van de schaduw krijgen”

Het zal het hele Portugese wel zijn, alles. De cultuur, de melancholie, de allesomvattende warmte, de zon. Het land waar niets plat is, letterlijk en figuurlijk. Waar oprechte aandacht heerst, vertrouwen en respect. Tijd gegeven wordt. En genomen. 

“Ik weet niet hoeveel ‘Portugese zonneschijn’ deze brief bij u binnenbrengt, als er iets van vandaag in is gekropen, krijgt u zeker wat, want dit is een van die schitterende dagen – een lucht alsof er nooit wolken hebben bestaan, een smetteloos helder licht en een milde temperatuur, als in een kunstwerk van de Grieken.” – Fernando Pessoa

De zinnen van Pablo Neruda

‘maar kou of vuur, water of brood voor allen,

niets mag de mensen onderling verdelen

dan zon of nacht, dan maan of korenaar.’

Dit zijn de laatste regels uit het gedicht ‘Sonnet XLII’ van Pablo Neruda, de Chileense dichter. Niet voor niets kreeg hij de Nobelprijs voor de literatuur. Zinnen die mijn hart doen samenballen als een  vuist. Zo sterk, zo actueel. Dit gedicht uit de bundel ‘100 liefdessonnetten’ is geschreven aan het einde van de jaren 50 van de vorige eeuw. Zijn woorden, gepassioneerd gevlochten tot zinnen zijn tijdloze parels. Woorden van troost in stroeve periodes, druppels van geluk ter inspiratie. Over elke emotionele staat van zijn legt hij een deken. Warm, zacht, soms zwaar of schurend, waar nodig.

En wat doe je als groot Neruda liefhebber? Je gaat op zoek naar zijn roots. En zo geschiedde. Ik vertrok naar Chili.

Een regenboog van energie

Laat mij hier blijven, ik zou ter plekke kunnen sterven van geluk. Deze gedachten gingen door mij heen toen ik op het terras van één van de huizen van de dichter stond. Gebouwd op een woeste rotspartij in een baai van de ansichtkaartstad Valparaiso. Grillig in de heuvels aan de kust van Chili. Schots en scheefstaande huizen. Elk met een andere, vrolijke kleur. Knijp je je ogen een beetje dicht, dan zie je een regenboogslinger aan de horizon.

Dappere huizen, want ze zijn al vele malen slachtoffer geworden van een aardbeving. De bevolking is vergroeid met dit gegeven, maar ook met hun huizen en hun plek. En daarom blijven de Chilenen hier, hun thuis. Is hun huis als een rozenblaadje weggeblazen door een beving, dan verzamelen de inwoners zich. Binnen een paar dagen herrijst een nieuw huis met een uitbundige kleur. Deze onvoorwaardelijke krachtbundeling moet Pablo Neruda gevoeld hebben toen hij hier kwam wonen. Wat een energie.

Ik kijk uit over de zee die zich laaft aan het avondrood. De koperkleur legt een mysterieuze laag over het uitzicht. Nooit was mijn leven surrealistischer dan dit moment. Blijf, eeuwig moment. Volgezogen koester ik mijn zintuigen tot in de allerkleinste haarvaten. 

Zinderende zinnen

Het huis waar ik voor sta, La Sebastiane, is door Neruda zelf ontworpen en ingericht. Een bonte mengeling van stapels boeken, wijnflessen en dromerige vergezichten door de enorme ramen. Geen wonder dat hier zinderende zinnen ontstaan. De inspiratie kruipt via al deze ramen en openslaande deuren sijpelend onder je huid. Nestelt zich vervolgens in je linker hersenhelft, waar de alchemie zachtjes begint te pruttelen. En zo de betovering uit de pen wordt geperst.

Matilda – de muze

Veel boeken zijn er geschreven over het krasse leven van Pablo Neruda. Alle facetten van zijn turbulente leven beschreef hij in zijn geliefde poëzie. De dichter was een stormvloed van emoties. Hij zette deze om in woorden, om hier vervolgens zinnen van te spinnen. Zijn hele leven was hij op zoek naar passie en liefde in alle opzichten. De rode draad hierin was zijn muze Matilda Urrutia, die tot haar dood bij hem bleef ondanks de andere vrouwen die hij naast haar had. Maar haar had hij lief. Vele van zijn gedichten zijn opgedragen aan Matilda:

‘mijn liefste, ik zou niet van je houden!

Door jou te omhelzen, omhels ik het bestaan,

het zand, de tijd, de boom van de regen

en alles leeft om mij te laten leven:

zonder ver weg te gaan kan ik alles zien:

ik zie in jou leven al wat leeft.                       (uit sonnet 8)

Hij had haast om alles uit het leven te halen, want tegen de strijd der tijd kon hij het nimmer winnen. Zijn leven was turbulent. In vele werelddelen woonde hij. Streed tegen de Chileense dictatuur. Moest vluchten uit zijn geliefde land. Aan zijn gedichten kan je lezen hoe het met hem ging. Daarbij spaarde hij zichzelf niet. Maar in alles overwon de liefde, zijn muze, zijn houvast, zijn Chileense rots.

De gedichten van Pablo Neruda vind je op Google. De prachtigste gedichtenbundels zijn er in de mooiste boekvormen. Snuif er één op. Zelfs op You Tube worden ze voorgedragen. Misschien ga jij het ook voelen. De passionele, overweldigende woordenvloed die jouw bloed zo maar laat stollen. Jouw innerlijke leven verrijkt. Zoals het mijne.

PS extra tip: de prachtige Italiaanse film Il Postino uit 1994 laat je nog meer meeslepen in de Neruda-melancholie…

Je tekst laten nakijken? Koop een strippenkaart!

Geen zin in een tekstschrijver inhuren, maar liever je eigen werk laten nakijken? Koop een strippenkaart!

Niets is onprofessioneler dan een slecht geschreven tekst. Teksten schrijven is een vak. En als je je bedrijf serieus neemt, doe dat dan ook met je teksten. Laat ze in elk geval nakijken door een professional, als je ze zelf schrijft.

Mijn tenen staan vaak krom. Dan zie ik een prachtige site, mooi vormgegeven. De dienst of het product dat je verkoopt wordt likkebaardend getoond in beeld. Maar dan komt de tekst. Met nog steeds stok-ouderwets taalgebruik bijvoorbeeld, uit de jaren zestig. Alsof je het saaiste juridische wetsvoorstel leest. Na drie zinnen haak ik af.
Of een site waarin je je vooral presenteert als ‘persoonlijk’ en dan de teksten in de ‘men’- vorm schrijft. Jij je bedrijf in je eentje voert en dan het over ‘ons’ hebben op je website. Is dat eerlijk naar je klant toe?. Je bent niet ‘ons.’ Je bent ‘ik.’ Echt. Ik kan nog uren voorbeelden noemen. Een tekst maakt of breekt je site. Jouw potentiële klant leest ook jouw teksten. Op basis van het gehele plaatje maakt deze een keus. Laat die klant naar jou toekomen door je uitnodigende, verleidende tekst. Een echte tekst, die uitstraalt wie jij bent. Dit kan de doorslag geven om voor jou en dus je product te kiezen. 

Is het een blog, dan gaan we hem ‘blog-sexy’ maken: een onweerstaanbare titel, schrijf-technisch subliem, een kloppende tekst, kabbelend, zinderend en rond.
Wil je je nieuwsbrief laten nakijken? Pakt hij, klopt hij bij wat je wilt uitstralen, trekt hij klanten aan enz. Ik kijk ernaar en geef je tips en trucs, voor 1 strip van je kaart.
Net als web-teksten, korte verhaaltjes, stukjes voor een boek, whatever. Als ik je doelgroep maar helder heb. Moet jij eens kijken ; ).

De kosten:
Je koopt een strippenkaart van 100 euro ex btw en ik redigeer hiervoor 5 teksten. Dit is tot 700 woorden. Van 700 tot 1400 kost het 2 strippen en zo door. Easy.
Stuur gewoon even een mailtje naar marian@dealchemievanhetleven.nl.

Online zoom-dag creatief schrijven

staren
verwoede handen in haren
fronsen
om wat boven kwam
bonzende herinneringen
op het papier van nu
denken
gevoelens
schenken in woorden
luisteren
fluisteren of toch luid
want dat is wat je met
verwondering bedoelt



Wat een cadeau om met 8 schrijvers bezig te zijn met woordkunst. Horen wat er gedicht, geopend en voorgedragen wordt. Het luisteren naar de ander en zo op ideeën komen, inzichten krijgen. Alles mocht gezegd en daardoor komen we kwetsbaar tot elkaar. Die veiligheid is er. De kracht van het schrijven in beeldscherm-verbinding.

Ik ga je inspireren om in je diepere laag te zoeken, want daar zit je unieke stijl en talent. Ik daag je – in alle zachtheid en opbouwend – uit om de oppervlakkige taal links te laten liggen, om zo jouw originaliteit en eigenheid te ontdekken. Juist in groepsverband is dit uitermate leerzaam, blijkt: de verbinding is groot vanwege de verschillende invalshoeken en de inspiratie die uit en in de deelnemers stroomt.

Deze dag is een aanzet tot het schrijven van scherpe, krachtige en originele (web)teksten, blogs en verhaaltjes.
Ook leuk om met een groep vriendinnen, collega’s of familieleden te doen. Je kunt een thema daarvoor kiezen, waar ik de opdrachten bij maak. Heb jij een groepje van zes, dan doe jij als zevende cursist gratis mee.

Een schrijfdag waarin je wordt uitgedaagd om langer en dieper te kijken, zodat de tekst scherper en ritmischer wordt. Ik kroop bijna in mijn beeldscherm, zo leuk vond ik wat mijn ‘schrijfmaatjes’ uit hun pen toverden. Dank voor deze leerzame dag.’ – Rosanna Smith –

‘Het was weer een feestje. Mijn creativiteit zit in een stroomversnelling. Zoveel mooie woorden die uit mijn pen golfden. Schrappen (au!) en dan toch zien dat het nog beter wordt. Gespeeld met luchtigheid en diepgang, ritme en klanten, luisteren en lezen. Mijn woorden verweven in andervrouws verhalen. Dankjewel voor deze heerlijke dag!’ – Marleen Kemper –

En dit woordcadeautje kreeg ik van Helene Spork, als ode aan de dag:

Schrijfdag
woorden toveren.
In toenemende diepte
maken de woorden zichzelf
magisch


Van 10 tot 16.30, 50 euro ex btw. Zie ik je?

Boek: Dialoog met de natuur

Eerlijk: ik was nogal sceptisch over Irene van Lippe-Biesterveld. Het enige dat ik wist was dat ze fervent bomenknuffelaar was. Niets is minder waar. Onwetendheid doet oordelen. 

Op Madeira kreeg ik het boek. De titel sprak me erg aan, vooral omdat ik dezelfde dag een week in een huisje in de bergen zou vertoeven met alleen maar natuur. Je zou het synchroniciteit kunnen noemen, dit boek op precies het goede moment cadeau krijgen. Synchroniciteit komt in mijn leven steeds vaker voor en uit zich in niet-materialistische cadeaus als diepgaande gesprekken met zielsverwanten, onbekende paradijselijke plekken en de prachtig uitgedoste dame die gisteren op mij afkwam.
Ik zat op een terras en vanzelfsprekend aten de musjes met me mee, ze zaten op de rand van mijn bord en op tafel. Alles delen. De dame keek me met grote blauwe ogen, omringd door inktzwarte wimpers, aan en zei: “You must have a very happy life and it’s going to be much, much better, feeding the birds like this. Thank you for being you.”

Dit boek heeft mij verrijkt. In bewustzijn, in gewaar worden. In antwoorden die ik kreeg op vragen die ik niet met mijn verstand kon formuleren. Ik kon ze alleen maar voelen. Op elke bladzijde staan wijsheden en richtingaanwijzers. Voor als je meer de natuur wilt laten spreken en minder je denken, je verstand. Dit boek laat zien wat er gebeurt als je je openstelt voor de liefde van de niet-dualistische wereld van het leven om je heen, voor de eenheid. Een onvoorwaardelijke liefde die voor het grijpen ligt om gegeven en ontvangen te worden. 

Een paar citaten uit het boek

‘Niets aan de hand’ is veiliger dan het verdriet, de gekwetstheid te laten zien. En het te voelen, daar heb je al helemaal geen zin in. De pijn is immers al lang voorbij, zo meen je. Met onze gesloten deurtjes wordt onze uiterlijke verschijning belangrijker dan ons innerlijk leven, dat we maar ten dele voelen.”

‘Tijd vraagt het. Tijd. De natuurelementen hebben tijdloos geduld, ze staan klaar voor de open dialoog. Niet alleen onze woon- en leefwijze staan ertussen, ook onze angsten en onzekerheden. Onze schijnzekerheden. Die los te laten is werkelijk heel moeilijk. Je hart openen voor de onvoorwaardelijke liefde van de natuurlijke wereld roept vaak ook weerstand op, want je hebt niet voor niets je hart gesloten in de loop van je leven. ‘

Omdat de natuur niet in woorden praat, vraagt die je om met je gevoel te communiceren. 

“De aarde is prachtig en ieder mens is uniek en zeer de moeite waard.’ Irene vraagt zich af waarom wij ons toch voortdurend bewapenen, verdedigen en beschermen. “Haal dat masker, die pantsers weg en je ziet het mooiste dat er bestaat, de kwetsbare mens, het kind in de mens, de echtheid. Waarom verbergen wij onze echtheid? Waarom verbergen wij het oorspronkelijke? Waar schamen wij ons toch zo voor? Waar zijn wij toch zo bang voor? Stel dat alle bloemen maskers zouden dragen? De innerlijke macht van ons menszijn staat op het spel. Laat je niet in de klem van de angst zetten. Het is fantastisch om te leven. Het gaat om jouw vrijheid en om de vrijheid van ieder mens.”

Een paar maanden geleden was er een aflevering van ‘De Verwondering’ met Irene. Ook dit raakte me, haar woorden, haar onverwoestbare liefde voor de natuur. Je kunt de aflevering hier zien.