In bed met Fernando

Af en toe sjok ik met een volgepakte rugzak naar boven, waar één van mijn favoriete schrijfplekken ligt: Petit Plaisir, het onder bougainville bedolven theehuisje in het midden van Funchal, de hoofdstad van Madeira. 
Ik stal daar mijn laptop, schrijfboekjes, pennen, camera en telefoon uit op een sierlijk, wiebelend tafeltje. Midden in de geur van kruiden die ter plekke geplukt worden voor mijn potje ‘herbal tea’ neem ik plaats. Eerst genieten, dan werken. Alsof schrijven werken is.

Ik zit dan en luister. Het geroezemoes van de stad onder me, de stemmen vanuit het theehuis, geritsel, geruis en af en toe even stilte, heel kort. Een verlegen, warm briesje. Dit alles -in een met bougainville overdekte ambiance en de zon die mijn rug verwarmt- dringt nog steeds niet helemaal door. De perfectie van het moment probeer ik te vangen, vanuit volle niet vanzelfsprekendheid. Het is. 

Het roze-haar-meisje ontvangt mij oprecht enthousiast, alsof ik haar beste vriendin ben. Ze begint –al kletsend- de kruiden voor in mijn thee alvast te plukken. Alles danst aan haar. Zelfs haar stem.
Ik heb wat potloden en een liniaal op het tafeltje gelegd, deze kocht ik ooit in het Fernando Pessoa Museum in Lissabon. Als ze dit ziet, slaakt ze een gil. Ik kijk geschrokken om me heen, maar het gaat om Pessoa. Ja, dan vind ik een gil gerechtvaardigd en zeker op zijn plaats. We raken aan de praat over mijn favoriete Portugese dichter. Blijkt dat zij ook enorm fan is. En, we delen een geheim:

Ons beider verlangen is om een nacht in zijn bed te slapen (zijn kamer is onderdeel van het museum). Onder de dekens Pessoa worden. Weemoedig zijn en dronken worden van de Saudade. We zijn samen stil. Elk ons eigen beeld. 

Ik vraag haar een paar dingen voor me te vertalen. Google Translate is zo koud en kil. Dan krijg ik plaatsvervangende vertalingsvrees. De directheid zoals we die ook zo in Nederland kennen, ligt me niet meer. Een zachte vertaling is het minste dat ik voor Pessoa kan doen. 
Ze gaat er eens even goed voor zitten en op poëtische wijze zingt ze de vertaling. In het Engels. Ik huil bijna van sentiment, zo prachtig. Ja, als het over Pessoa gaat, dan ben ik een dweil en gauw op te vegen. Zijn woorden doorboren mijn ruggenmerg als een speer van dons en blijven me kietelen tot aan mijn tenen. 
Het begon toen ik ‘Het boek der rusteloosheid’ las. Bijna elk woord raakt me. Zijn onophoudelijke vragen naar de zin van het leven, van zijn bestaan. De bijna verstopte humor. Zijn eeuwige onzekerheid, de kwetsbare uitingen. Kortom: de weemoed dat in alle poriën doordringt bij het lezen. Me langzaam laat vervreemden van het dagelijkse leven en naar een andere dimensie voert: Pessoa’s wereld. 

Op het kartonnen kokertje, waar de potloden, een liniaal, een gummetje en een potloodslijper in zit, staat de eerste zin van een van zijn gedichten:
“Nem sempre sou igual no que digo e escrevo” – “Ik ben niet altijd hetzelfde in wat ik zeg of schrijf.”

“Nem sempre sou igual no que digo e escrevo.
Mudo, mas não mudo muito.
A cor das flores não é a mesma ao sol
De que quando uma nuvem passa 
Ou quando entra a noite 
E as flores são cor da sombra”


“Ik ben niet altijd hetzelfde in wat ik zeg en wat ik schrijf
Ik verander, maar ik verander niet veel
De kleur van de bloemen is niet hetzelfde onder de zon
Zoals het is wanneer een wolk passeert
Of wanneer de nacht aanbreekt
En de bloemen de kleur van de schaduw krijgen”

Het zal het hele Portugese wel zijn, alles. De cultuur, de melancholie, de allesomvattende warmte, de zon. Het land waar niets plat is, letterlijk en figuurlijk. Waar oprechte aandacht heerst, vertrouwen en respect. Tijd gegeven wordt. En genomen. 

“Ik weet niet hoeveel ‘Portugese zonneschijn’ deze brief bij u binnenbrengt, als er iets van vandaag in is gekropen, krijgt u zeker wat, want dit is een van die schitterende dagen – een lucht alsof er nooit wolken hebben bestaan, een smetteloos helder licht en een milde temperatuur, als in een kunstwerk van de Grieken.” – Fernando Pessoa

De zinnen van Pablo Neruda

‘maar kou of vuur, water of brood voor allen,

niets mag de mensen onderling verdelen

dan zon of nacht, dan maan of korenaar.’

Dit zijn de laatste regels uit het gedicht ‘Sonnet XLII’ van Pablo Neruda, de Chileense dichter. Niet voor niets kreeg hij de Nobelprijs voor de literatuur. Zinnen die mijn hart doen samenballen als een  vuist. Zo sterk, zo actueel. Dit gedicht uit de bundel ‘100 liefdessonnetten’ is geschreven aan het einde van de jaren 50 van de vorige eeuw. Zijn woorden, gepassioneerd gevlochten tot zinnen zijn tijdloze parels. Woorden van troost in stroeve periodes, druppels van geluk ter inspiratie. Over elke emotionele staat van zijn legt hij een deken. Warm, zacht, soms zwaar of schurend, waar nodig.

En wat doe je als groot Neruda liefhebber? Je gaat op zoek naar zijn roots. En zo geschiedde. Ik vertrok naar Chili.

Een regenboog van energie

Laat mij hier blijven, ik zou ter plekke kunnen sterven van geluk. Deze gedachten gingen door mij heen toen ik op het terras van één van de huizen van de dichter stond. Gebouwd op een woeste rotspartij in een baai van de ansichtkaartstad Valparaiso. Grillig in de heuvels aan de kust van Chili. Schots en scheefstaande huizen. Elk met een andere, vrolijke kleur. Knijp je je ogen een beetje dicht, dan zie je een regenboogslinger aan de horizon.

Dappere huizen, want ze zijn al vele malen slachtoffer geworden van een aardbeving. De bevolking is vergroeid met dit gegeven, maar ook met hun huizen en hun plek. En daarom blijven de Chilenen hier, hun thuis. Is hun huis als een rozenblaadje weggeblazen door een beving, dan verzamelen de inwoners zich. Binnen een paar dagen herrijst een nieuw huis met een uitbundige kleur. Deze onvoorwaardelijke krachtbundeling moet Pablo Neruda gevoeld hebben toen hij hier kwam wonen. Wat een energie.

Ik kijk uit over de zee die zich laaft aan het avondrood. De koperkleur legt een mysterieuze laag over het uitzicht. Nooit was mijn leven surrealistischer dan dit moment. Blijf, eeuwig moment. Volgezogen koester ik mijn zintuigen tot in de allerkleinste haarvaten. 

Zinderende zinnen

Het huis waar ik voor sta, La Sebastiane, is door Neruda zelf ontworpen en ingericht. Een bonte mengeling van stapels boeken, wijnflessen en dromerige vergezichten door de enorme ramen. Geen wonder dat hier zinderende zinnen ontstaan. De inspiratie kruipt via al deze ramen en openslaande deuren sijpelend onder je huid. Nestelt zich vervolgens in je linker hersenhelft, waar de alchemie zachtjes begint te pruttelen. En zo de betovering uit de pen wordt geperst.

Matilda – de muze

Veel boeken zijn er geschreven over het krasse leven van Pablo Neruda. Alle facetten van zijn turbulente leven beschreef hij in zijn geliefde poëzie. De dichter was een stormvloed van emoties. Hij zette deze om in woorden, om hier vervolgens zinnen van te spinnen. Zijn hele leven was hij op zoek naar passie en liefde in alle opzichten. De rode draad hierin was zijn muze Matilda Urrutia, die tot haar dood bij hem bleef ondanks de andere vrouwen die hij naast haar had. Maar haar had hij lief. Vele van zijn gedichten zijn opgedragen aan Matilda:

‘mijn liefste, ik zou niet van je houden!

Door jou te omhelzen, omhels ik het bestaan,

het zand, de tijd, de boom van de regen

en alles leeft om mij te laten leven:

zonder ver weg te gaan kan ik alles zien:

ik zie in jou leven al wat leeft.                       (uit sonnet 8)

Hij had haast om alles uit het leven te halen, want tegen de strijd der tijd kon hij het nimmer winnen. Zijn leven was turbulent. In vele werelddelen woonde hij. Streed tegen de Chileense dictatuur. Moest vluchten uit zijn geliefde land. Aan zijn gedichten kan je lezen hoe het met hem ging. Daarbij spaarde hij zichzelf niet. Maar in alles overwon de liefde, zijn muze, zijn houvast, zijn Chileense rots.

De gedichten van Pablo Neruda vind je op Google. De prachtigste gedichtenbundels zijn er in de mooiste boekvormen. Snuif er één op. Zelfs op You Tube worden ze voorgedragen. Misschien ga jij het ook voelen. De passionele, overweldigende woordenvloed die jouw bloed zo maar laat stollen. Jouw innerlijke leven verrijkt. Zoals het mijne.

PS extra tip: de prachtige Italiaanse film Il Postino uit 1994 laat je nog meer meeslepen in de Neruda-melancholie…

Je tekst laten nakijken? Koop een strippenkaart!

Geen zin in een tekstschrijver inhuren, maar liever je eigen werk laten nakijken? Koop een strippenkaart!

Niets is onprofessioneler dan een slecht geschreven tekst. Teksten schrijven is een vak. En als je je bedrijf serieus neemt, doe dat dan ook met je teksten. Laat ze in elk geval nakijken door een professional, als je ze zelf schrijft.

Mijn tenen staan vaak krom. Dan zie ik een prachtige site, mooi vormgegeven. De dienst of het product dat je verkoopt wordt likkebaardend getoond in beeld. Maar dan komt de tekst. Met nog steeds stok-ouderwets taalgebruik bijvoorbeeld, uit de jaren zestig. Alsof je het saaiste juridische wetsvoorstel leest. Na drie zinnen haak ik af.
Of een site waarin je je vooral presenteert als ‘persoonlijk’ en dan de teksten in de ‘men’- vorm schrijft. Jij je bedrijf in je eentje voert en dan het over ‘ons’ hebben op je website. Is dat eerlijk naar je klant toe?. Je bent niet ‘ons.’ Je bent ‘ik.’ Echt. Ik kan nog uren voorbeelden noemen. Een tekst maakt of breekt je site. Jouw potentiële klant leest ook jouw teksten. Op basis van het gehele plaatje maakt deze een keus. Laat die klant naar jou toekomen door je uitnodigende, verleidende tekst. Een echte tekst, die uitstraalt wie jij bent. Dit kan de doorslag geven om voor jou en dus je product te kiezen. 

Is het een blog, dan gaan we hem ‘blog-sexy’ maken: een onweerstaanbare titel, schrijf-technisch subliem, een kloppende tekst, kabbelend, zinderend en rond.
Wil je je nieuwsbrief laten nakijken? Pakt hij, klopt hij bij wat je wilt uitstralen, trekt hij klanten aan enz. Ik kijk ernaar en geef je tips en trucs, voor 1 strip van je kaart.
Net als web-teksten, korte verhaaltjes, stukjes voor een boek, whatever. Als ik je doelgroep maar helder heb. Moet jij eens kijken ; ).

De kosten:
Je koopt een strippenkaart van 100 euro ex btw en ik redigeer hiervoor 5 teksten. Dit is tot 700 woorden. Van 700 tot 1400 kost het 2 strippen en zo door. Easy.
Stuur gewoon even een mailtje naar marian@dealchemievanhetleven.nl.

Online zoom-dag creatief schrijven

staren
verwoede handen in haren
fronsen
om wat boven kwam
bonzende herinneringen
op het papier van nu
denken
gevoelens
schenken in woorden
luisteren
fluisteren of toch luid
want dat is wat je met
verwondering bedoelt



Wat een cadeau om met 8 schrijvers bezig te zijn met woordkunst. Horen wat er gedicht, geopend en voorgedragen word. Het luisteren naar de ander en zo op ideeën komen, inzichten krijgen. Alles mocht gezegd en daardoor komen we kwetsbaar tot elkaar. Die veiligheid is er. De kracht van het schrijven in beeldscherm-verbinding.

Ik ga je inspireren om in je diepere laag te zoeken, want daar zit je unieke stijl en talent. Ik daag je – in alle zachtheid en opbouwend – uit om de oppervlakkige taal links te laten liggen, om zo jouw originaliteit en eigenheid te ontdekken. Juist in groepsverband is dit uitermate leerzaam, blijkt: de verbinding is groot vanwege de verschillende invalshoeken en de inspiratie die uit en in de deelnemers stroomt.

Deze dag is een aanzet tot het schrijven van scherpe, krachtige en originele (web)teksten, blogs en verhaaltjes.
Ook leuk om met een groep vriendinnen, collega’s of familieleden te doen. Je kunt een thema daarvoor kiezen, waar ik de opdrachten bij maak. Heb jij een groepje van zes, dan doe jij als zevende cursist gratis mee.

Een schrijfdag waarin je wordt uitgedaagd om langer en dieper te kijken, zodat de tekst scherper en ritmischer wordt. Ik kroop bijna in mijn beeldscherm, zo leuk vond ik wat mijn ‘schrijfmaatjes’ uit hun pen toverden. Dank voor deze leerzame dag.’ – Rosanna Smith –

‘Het was weer een feestje. Mijn creativiteit zit in een stroomversnelling. Zoveel mooie woorden die uit mijn pen golfden. Schrappen (au!) en dan toch zien dat het nog beter wordt. Gespeeld met luchtigheid en diepgang, ritme en klanten, luisteren en lezen. Mijn woorden verweven in andervrouws verhalen. Dankjewel voor deze heerlijke dag!’ – Marleen Kemper –

En dit woordcadeautje kreeg ik van Helene Spork, als ode aan de dag:

Schrijfdag
woorden toveren.
In toenemende diepte
maken de woorden zichzelf
magisch


Van 10 tot 16.30, 50 euro ex btw. Zie ik je?

Boek: Dialoog met de natuur

Eerlijk: ik was nogal sceptisch over Irene van Lippe-Biesterveld. Het enige dat ik wist was dat ze fervent bomenknuffelaar was. Niets is minder waar. Onwetendheid doet oordelen. 

Op Madeira kreeg ik het boek. De titel sprak me erg aan, vooral omdat ik dezelfde dag een week in een huisje in de bergen zou vertoeven met alleen maar natuur. Je zou het synchroniciteit kunnen noemen, dit boek op precies het goede moment cadeau krijgen. Synchroniciteit komt in mijn leven steeds vaker voor en uit zich in niet-materialistische cadeaus als diepgaande gesprekken met zielsverwanten, onbekende paradijselijke plekken en de prachtig uitgedoste dame die gisteren op mij afkwam.
Ik zat op een terras en vanzelfsprekend aten de musjes met me mee, ze zaten op de rand van mijn bord en op tafel. Alles delen. De dame keek me met grote blauwe ogen, omringd door inktzwarte wimpers, aan en zei: “You must have a very happy life and it’s going to be much, much better, feeding the birds like this. Thank you for being you.”

Dit boek heeft mij verrijkt. In bewustzijn, in gewaar worden. In antwoorden die ik kreeg op vragen die ik niet met mijn verstand kon formuleren. Ik kon ze alleen maar voelen. Op elke bladzijde staan wijsheden en richtingaanwijzers. Voor als je meer de natuur wilt laten spreken en minder je denken, je verstand. Dit boek laat zien wat er gebeurt als je je openstelt voor de liefde van de niet-dualistische wereld van het leven om je heen, voor de eenheid. Een onvoorwaardelijke liefde die voor het grijpen ligt om gegeven en ontvangen te worden. 

Een paar citaten uit het boek

‘Niets aan de hand’ is veiliger dan het verdriet, de gekwetstheid te laten zien. En het te voelen, daar heb je al helemaal geen zin in. De pijn is immers al lang voorbij, zo meen je. Met onze gesloten deurtjes wordt onze uiterlijke verschijning belangrijker dan ons innerlijk leven, dat we maar ten dele voelen.”

‘Tijd vraagt het. Tijd. De natuurelementen hebben tijdloos geduld, ze staan klaar voor de open dialoog. Niet alleen onze woon- en leefwijze staan ertussen, ook onze angsten en onzekerheden. Onze schijnzekerheden. Die los te laten is werkelijk heel moeilijk. Je hart openen voor de onvoorwaardelijke liefde van de natuurlijke wereld roept vaak ook weerstand op, want je hebt niet voor niets je hart gesloten in de loop van je leven. ‘

Omdat de natuur niet in woorden praat, vraagt die je om met je gevoel te communiceren. 

“De aarde is prachtig en ieder mens is uniek en zeer de moeite waard.’ Irene vraagt zich af waarom wij ons toch voortdurend bewapenen, verdedigen en beschermen. “Haal dat masker, die pantsers weg en je ziet het mooiste dat er bestaat, de kwetsbare mens, het kind in de mens, de echtheid. Waarom verbergen wij onze echtheid? Waarom verbergen wij het oorspronkelijke? Waar schamen wij ons toch zo voor? Waar zijn wij toch zo bang voor? Stel dat alle bloemen maskers zouden dragen? De innerlijke macht van ons menszijn staat op het spel. Laat je niet in de klem van de angst zetten. Het is fantastisch om te leven. Het gaat om jouw vrijheid en om de vrijheid van ieder mens.”

Een paar maanden geleden was er een aflevering van ‘De Verwondering’ met Irene. Ook dit raakte me, haar woorden, haar onverwoestbare liefde voor de natuur. Je kunt de aflevering hier zien.

Ik stop met uitstellen. Morgen.

Ik MOET een blog schrijven. Nu. Deadline.
Er staat een eerste zin op het angstaanjagende papier voor me. Een monsterlijk wit scherm dat mij aanstaart. Laten we ons uitstelgedrag uitstellen. We gaan het samen aan. We gaan het overwinnen, ons:  uitstelgedrag – vermijdingsdrang – smoesjes verzinnen – opschuiven

Doe je mee? 
Voordat je begint met schrijven, mag je maximaal drie dingen doen van jezelf om je hoofd leeg te maken: stofzuigen, de tafel opruimen, een laatste mail doen, thee zetten, afwas, was, wat jij wilt. Je hebt tien minuten voor deze drie dingen samen. Zet een timer op tien minuten en ga daarna direct zitten achter je laptop. Weet dus voor die tijd wat je in tien minuten kan doen. En vooral wat niet.

Stap 1. We gaan beginnen.
Creëer de perfecte omgeving én gemoedstoestand om te schrijven. Ikzelf móet warme voeten hebben, een vaas zoethout-thee naast me en de telefoon staat UIT. Het is stil. Geen muziek. Er brandt óf wierook, óf een aromalampje met een olie die de creativiteit opwekt: citroen, bergamot of jasmijn. Er staat altijd een brandende kaars waar ik in staar als ik naar woorden zoek of zinnen moet vormen. Het brengt mij rust. Zodra ik de wierook ruik, gaat mijn onderbewustzijn al in de schrijfstand. Een soort Pavlov zeg maar.

Kijk eens naar jouw ritueel. Of maak er één. Waar word jij kalm van? Waar gaat jouw rusteloze gevoel van weg? Hoe kun jij focussen? Verdiepen? Er bij blijven?

Neem jezelf serieus. Schrijven kost tijd. Geef jezelf dus niet vijf minuten want dan lukt het niet, dan ben je alleen maar met de klok bezig. Je hebt ruimte nodig om te mijmeren, na te denken, iets op te zoeken: een synoniem voor een alledaags woord maakt je tekst nét wat sprankelender.

Sluit je ogen gewoon even wanneer er niets komt: ga naar binnen, daar vind je jouw schrijfschatten. Ze komen omhoog drijven, vertrouw me.

Stap 2. De ontmaagding.
Ben je er helemaal klaar voor? Zet je laptop dan aan en ga direct naar word of een ander tekstprogramma. Scroll niet eerst naar de mail of naar je Social Media, dan ben je verkocht. Wees nu even streng voor jezelf.

Schrik niet van het maagdelijke, blanco scherm dat tevoorschijn komt. Dit is het.

Staar er naar, dompel je een minuut volledig onder in zelfmedelijden, herpak en kom in actie. Schrijf direct een eerste zin op, al slaat hij he-le-maal nergens op. Er staat dan tenminste iets –de ontmaagding zeg maar- en je kunt hem altijd weghalen wanneer je een stuk tekst hebt staan.

Stap 3. Inspiratie
Heb je nog geen idee van wat je schrijven moet? Ga dan naar Google afbeeldingen bijvoorbeeld, of zoek een mooie quote die bij jou past op dit moment. Vind inspiratie, associeer. Waar houd jij je mee bezig momenteel? Wat zit je dwars, of hoog? Heb je een mooie boodschap voor de lezer? Schrijf de quote bovenaan je vel, of een zin naar aanleiding van een afbeelding. Zet eerst wat kernwoorden er achter.

Begin gewoon. Kijk niet naar de spelling, d’s of t’s of mooie zinnen. Lees nog niets terug. Dat komt allemaal later. Kom eerst in de flow, schrijf alles op wat je te binnen schiet. Losse flarden, een zin uit een liedje, de titel van een boek…

Kijk of je -door wat je schrijft- invallen, inzichten of aha-momenten krijgt. Schrijf ze op, mijmer er over, stel al schrijvende vragen. Misschien komen er antwoorden, misschien niet. Alles is goed. Probeer eens een ander perspectief, draai eens je standpunt om, bekijk vanuit een andere invalshoek. Speel. Experimenteer.

Stap 4. Meander.
Je hebt een bult tekst nu. Maak wat structuur: alinea’s, tussentitels, meanderende zinnen. Tune fine. Lees hardop voor aan je partner of je collega en kijk waar je hapert. Maak de zin zingend. Laat het soepel verlopen. Zet de puntjes op de i. Nu mag het. Pas op het allerlaatst verzin je de titel van het stuk.
Wees super trots op jezelf. Uitstelgedrag? Hoezo? En vergeet niet: morgen is vaak de drukste dag van de week.

Visualisatie oefening 

Weet je écht geen onderwerp te verzinnen? Writers block? Dan heb ik de volgende oefening voor je.
Sluit je ogen eens en ga naar binnen. Stel je voor dat het onderwerp waar je over wilt schrijven zomaar op een vel papier voor je verschijnt. Je ziet een beeld, een woord of een zin. Ze komen vanzelf, geniet van het gemak waarmee ze op het papier getoverd worden. Als puzzelstukjes vloeit alles in elkaar. Er zijn geen blokkades, er is alleen maar flow en beweging. Het danst bijna. Je bent niet meer te stoppen, de woorden of beelden blijven komen.
Wanneer je het genoeg vind, open je je ogen. Begin gewoon met wat je allemaal zag en dacht op te schrijven. Put uit die innerlijke inspiratiebron die nooit opdroogt en jou altijd voorziet van dat wat jij nodig hebt.

Het schrijfproces van het boek ‘Kale kop, lege ziel’

Ik schreef een aantal stukjes gedurende het schrijfproces van Helena en mij:

10 oktober 2020

Tussen ‘ik ga een boek schrijven’ en ‘ik schrijf een boek op dit moment’ ligt een oceaan van motivatie. De eerste uitspraak ligt in de toekomst en veilig binnen het pluche van je comfort. Je zit nergens aan vast en het kan wegwaaien als een zeebries.
De tweede getuigt van een enorme dosis moed: je hebt deze boodschap de wereld in geslingerd, waar deze nu ongeduldig wacht op je papieren geboorte. Je verlangen is groter geworden dan je angst voor de stem van de buitenwereld.

Helena durfde deze stap te zetten. Ze heeft haar torenhoge drempels in de ogen gestaard en besloot ermee te versmelten, zodat nu alles kan vloeien tot haar ongelooflijke verhaal. Elke kamer vertelt zijn eigen sfeer: waanzin, verdriet, woede, ontroering, verstikking, overleven, ontreddering. Een appartementencomplex met ook nog een op hol geslagen lift en een angstaanjagend trappenhuis. Door het verhaal op te schrijven van een periode waar Helena haar tomeloze wilskracht -nodig om te overleven- uiteindelijk verloor en haar lichaam het overnam om haar te redden, met verregaande gevolgen, kan zij dit boek letterlijk dicht klappen. Afscheid nemen van mensen, overtuigingen, demonen. Niet om te vergeten, wel om opnieuw te kunnen beginnen. Met leven.

Zingeving: het zoeken naar de zin, de bedoeling van het leven of trachten dit doel zelf te scheppen, aldus Wikipedia.
Ik sta vaak stil bij de vraag: wat vind ik zinvol in mijn leven, waar zit de zingeving in, wie wil ik zijn, voor wie wil ik zijn, voor wie wil ik er zijn?

Helena en ik begonnen jaren geleden eigenlijk al aan onze reis. Toen wisten we dat nog niet, maar ons innerlijk was allang verbonden en de hartenkaarten reeds geschud. Pas vorig jaar maakte deze verbinding kortsluiting. We voelden bijna tegelijkertijd deze blikseminslag, 2400 km uit elkaar. Het boek moet NU geschreven. We reageerden niet vanuit het hoofd maar vanuit de onzichtbare lijn. En ja, dan klopt alles. Geen andere weg mogelijk. Niet bedacht. Niet berekend. Niet vanuit ego. Vanuit het hart.

Haar verhaal is geschreven. Haar leven herhaalde zich, vertaald in woorden. Oprakelen, omhooghalen, verdriet en wonden openmaken om in de rauwheid te zoeken naar de emotie. In de modder graven naar de zin van de zin. Doorvoelen alsof het gisteren gebeurde, want alleen dan lees je de echtheid. Woorden die de keel snoeren, ontroeren, beroeren en keihard raken in alle lagen van de lezer. Woorden die weerkaatsen in ons hart, in onze buik. In al onze dieptes, wonden en leegtes.

Helena heeft voluit JA gezegd, zoals zij dat nu tegen het leven doet. En oh, wat een barre tocht soms. Haar pijn werd mijn pijn, haar lach de mijne. Het schrijven werd soms helen, soms uitgesteld rouwen. Alles mocht gezegd en vanuit die soms ondraaglijke eerlijkheid rondden we het boek af. Wat ben ik gruwelijk trots op deze vrouw. Wat een reis.Samen hebben we een dik half jaar onder een groep stenen gelegen, om steeds de onderste boven te halen.

En nu dacht ik terug aan het woord zingeving. De schepping van een verhaal dat de wereld in moet. Klinkt bijna religieus. Voelt ook zo, eigenlijk.

Meer over het boek weten? Stuur even een mailtje naar helenacamphuysen@hotmail.com

Boek ‘Kale kop, lege ziel’ van Helena Camphuysen

Helena kwam eind september 2020 naar Portugal voor een workation. Haar boek moest geschreven! Het hele schrijfproces heb ik Helena gecoacht en het boek ligt bij de drukker. Het komt uit op haar verjaardag: 30 mei 2021. 
In Portugal zetten we het frame op en bepaalden de verhaallijn. Daar kwamen duizend vragen van Helena’s kant uit, die we stuk voor stuk afvinkten. Ook het tijdpad in het boek, de schrijfvorm, de indeling en nog veel meer keuzes werden een feit. 

Mijn natuurcoaching paste ik bijna elke dag toe wanneer Helena een blokkade tegenkwam en de stroom stokte. Ik gaf haar oefeningen en we deden een opstelling. Alles in de natuur. Zo ruimden we gaandeweg de beren en bergen op en kwam er licht en lucht op haar schrijfpad. 

Ik maakte een planning en een tijdlijn, waarin ik ruimte liet voor onverwachte dingen waardoor er even niet gewerkt kon worden. Bij het verhaal van Helena was er zeker af en toe een adempauze nodig, want alles moest zij weer oprakelen en blootleggen om het te kunnen verwoorden. 

Helena vloog terug naar Nederland met een plan en enorm veel (zonne)energie. De structuur was duidelijk en ik gaf haar per week hapklare brokken, waarna zij inspiratie had om te schrijven en ik daar weer op voortborduurde. Net zolang tot er een helder verhaal ontstond met een kop en een staart. Zo werkten we naar het einde toe. Ik redigeerde en corrigeerde het boek uiteindelijk. Elke maandag belden we en stelden we vragen aan elkaar. Peilde ik of het nog ging, wat zij nodig had enz. enz. Begin april waren we klaar.

“Op een dag vertel jij je verhaal over hoe je hebt overwonnen wat je hebt meegemaakt en het zal de overlevingsgids van iemand anders zijn.” – Brene Brown

De coaching-week/workation met Helena. Een diepe, intensere beleving. Omdat we hier altijd buiten kunnen werken en ik oefeningen uit de natuurcoaching ter plekke in kan zetten. De symboliek of ankers gebruik ik op de momenten in het proces wanneer ze nodig zijn. Alles gaat organisch. Als er even een terugval is. Of een trigger. Een belemmerende factor of een kritische stem die al lang met pensioen mag. Als het best moeilijk wordt wanneer je moet opdiepen uit het verleden om de woorden te vinden en richting te geven.

Rituelen zijn in mijn coaching ongelooflijk belangrijk. Een bewuste handeling waardoor dat wat nog in de weg zit liefdevol verschuift en plaats maakt voor een nieuwe stroom energie en inspiratie. Een natuurlijke reset van het innerlijke kompas. De zee, het zand, de schelpen, stenen, de wolken, bloemen, drijfhoutjes en onderwater-schatten. Eeuwenoude raadgevers en zielvolle inspirators als coach. Met de zon of maan als trouwe lichtwerkers. To shine like a diamond.

Wat een indringende week. Wat is er veel verschoven, opgeruimd, losgelaten, plaatsgemaakt, afscheid genomen. Zelfvertrouwen gewonnen. Inzichten en inspiratie verkregen. Eigen plek teruggenomen. Gehuild en gegierd van het lachen. Gespeeld, gedanst, getrommeld, gezwommen en gesjanst met het leven. Een week van kwetsbaarheid en overgave. Alles om het boek vanuit haar innerlijkste kern te schrijven. Want dat is de enige manier. Het fundament is gezet en staat als een huis.
Deze week heeft Helena haar oerkracht hervonden. De woorden stromen als vanzelf. Langs die verschoven steen. Dit is wat natuurcoaching, in combinatie met schrijfcoaching, doet.

Dit is een van mijn kantoren. Kom je bij mij voor een paar dagen schrijf- of natuurcoaching, dan is dit een van de serene locaties. Uiteraard zijn al mijn kantoorplekken buiten, ik heb er inmiddels een aantal verzameld. Elke dag een andere sfeer qua elementen, ondergrond, geur, warmte, wind, gevoel en gehoor. Altijd dicht bij, of aan de zee. Dit is ‘mijn’ achtertuin, op een paar stappen lopen van mijn caravan. De eucalyptus-geur biedt focus en zuivert van binnen. Geen etherische olie nodig ; ).
Helena is hier bezig met een schrijfopdracht, even later vleide zij zich onder de boom (links), intuïtief. Zo mooi.
Deze verschillende plekken in de natuur dienen om de zintuigen zo optimaal te laten meedenken en -werken. Want, zoals Henk van Straten zo mooi schreef:

‘Het zijn onze zintuigen die jouw wereld creëren. Zonder dat is er niets. Een boom heeft dan geen kleur, geen tastbaarheid: het is slechts een wolk minuscule deeltjes zonder massa. Pas als wij ernaar kijken zijn er blaadjes. Pas als wij er naar luisteren is er het geruis. Wij creëren dus de wereld.

‘Jij creëert jouw wereld. In het schrijven. In het zijn.

Zes doe- en schrijfopdrachten met de natuur

Before you write anything, you have to notice something” – John Irving

De natuur is een onuitputtelijke bron voor jouw creatie. Nu is ‘de natuur’ een containerbegrip (dit ga je leren in mijn cursus), maar in deze context klopt het. De natuur is zo allesomvattend, dat de inspiratie van alle kanten naar binnen gutst.

Als je goed kijkt. Echt ziet. Aandachtig observeert. Luistert. Ruikt. Voelt. Proeft.
En dat kan alleen als je stil bent. Ruimte neemt. Tijd vergeet. In je cocon vertoeft.

Want dat is een vereiste voor deze opdrachten. Schrijven is observeren met alle zintuigen. Deze cursus is veel meer dan schrijven alleen. Het is ook voelen. Het is een proces.
Ik laat je eerst doen en daarna pas schrijven. Laat het daartussenin bezinken, berusten en voel hoe uit jouw troebele binnenste een worteltje groeit naar het licht, datgene wat je met het doen hebt geplant. Jouw unieke uiting volgt vanzelfsprekend. Zonder denken.

De organische vloeibaarheid tussen jouw pen, je hart en je verbinding met de natuur zorgt er wellicht voor dat je niet wist dat je zo kon schrijven. Het is een natuurlijke methode, niet opgelegd, geen technieken, maar authentiek verlangen tot creëren in de uiteindelijke vorm van schrijven.
In dichtvorm, haiku, poëzie, een blog, kort verhaal, een essay, zelfs gegoten in een tekst voor je site, alles is hierin mogelijk. Metafoor alom. Alles komt uit jouzelf, de natuur is jouw leidraad, je kompas.

We gaan in deze cursus in- en uitzoomen, verstillen en verbinden: beide naturen ineengestrengeld. Vanuit deze harmonie ontstaat jouw creatie.
Elke opdracht begint met een ‘doe’-opdracht. Je zoekt dus de natuur op om je voor te bereiden en te verzamelen. Je krijgt elke opdracht iets nieuws om te ‘doen.’ Hiermee ga je eerst verbeelden, creëren. Aan de hand hiervan doe je de schrijfopdracht.
Eigenlijk krijg je dus per opdracht twee opdrachten ; ).

Elke 14 dagen krijg je een nieuwe opdracht. Je hebt 10 dagen om het bij me in te leveren. Ik redigeer met inachtneming van jouw stijl, taal en vorm. Ik zal alleen feedback geven wanneer ik denk dat iets sterker of geschrapt kan. Wanneer het teveel van het goede is, of de titel veel krachtiger kan. Ik torn dus niet aan jouw creatie, dat is van jou. Ik begeleid je alleen in het maken van een verbeterde versie ervan. Dat doe ik veelal door vragen te stellen. En soms hoef ik dan ook niets te doen. Maar heb jij wel mooi inzichten opgedaan over jezelf en heb je hopelijk nog meer respect voor Moeder Aarde gekregen…

Oh, en laat het ‘moeten’ en ‘presteren’ lekker thuis. Alles mag. En of je nou een ervaren schrijver bent of nog nooit een letter op papier hebt gezet, dat is onbelangrijk in deze cursus. Alhoewel je door mijn feedback wel wat leert, natuurlijk ; ).
Maar in essentie gaat het om het creëren, het proces. Met de natuur als inspirator.

Popel je al om de natuur in te rennen? Geef je op via marian@dealchemievanhetleven.nl en je 1e opdracht ligt in je mail!
De kosten zijn 89 euro incl btw als je geen factuur hoeft en 89 euro ex btw als je wel een factuur wilt. Laat me maar weten wanneer je een nota wilt, dan maak ik deze.
Zonder factuur kun je de 89 euro overmaken op NL62 TRIO 0390 3635 88 tnv M.A. Nissink

Ik heb door deze opdrachten een instrument gevonden om mijn gevoelens, die me soms behoorlijk in de weg zitten, een plek te geven. Door de natuur in te gaan, daar te voelen en in mezelf te gaan, en me te uiten met de woorden die komen, al of niet hardop. En daarmee geef ik mezelf rust, balans, vrede, tevredenheid, heb ik ervaren. Zo fijn! Dank hiervoor – Ineke Donker

Ik gebruik deze cursus om mijn zintuigen te prikkelen en mijn gevoel te verbinden met de kracht van woorden. Het levert mij inspiratie op om het vlammetje van verhalen die al in me opgeslagen liggen, aan te wakkeren en te transformeren naar een ervaringsverhaal met een duidelijke boodschap en uitnodiging tot zelfreflectie.
Deze cursus helpt mij om uit mijn hoofd te blijven, het moeten verdwijnt naar de achtergrond en maakt plaats voor plezier in het schrijven. Geruime tijd zat ik vast, ik wilde zó graag schijven maar ik kreeg geen woord op papier. De opdrachten in de cursus helpen mij om gemakkelijk en snel in verbinding te komen met mijn gevoel en dat maakt dat ik met meer gemak content kan schrijven voor mijn bedrijf.
Dank je wel Marian, voor je prikkelende opdrachten en spiegelende vragen als je het stuk redigeert. Het helpt mij om krachtiger en doelgerichter te schrijven.
Zit je vast in het schrijven van content voor je bedrijf of heb je geen inspiratie en ben je op zoek een liefdevolle, reflecterende en soms confronterende stok achter de deur nodig om je schrijfspier weer te laten werken, dan raad ik je deze cursus van harte aan!

Mariëlle van Veen – www.praktijkdezielswijze.nl

Online schrijfcursus. Iets voor jou?

Eens drie maanden proberen om te kijken of schrijven iets voor je is? Kop thee er bij en laat maar stromen die woorden. Gewoon lekker thuis op de bank of in de tuin. 

Cursist Karel de Vries:
“Je hebt mij op miraculeuze wijze weten over te halen mijn inspiratie in woord en geschrift neer te zetten. Ik heb al eerder pogingen tot schrijven gedaan en nu ik echt ben gestart voel ik me daar heel blij door.” 

Wat het grootste probleem vaak is, is het gaan zitten om te schrijven, de tijd er voor nemen. Niet gemotiveerd genoeg zijn. Gebrek aan inspiratie. 

Schrijf je creativiteit wakker!
Drie maanden krijg je van mij schrijfopdrachten, om de week, dus elke 14 dagen. Als inspiratiebron. Als stok achter de deur. Als aanscherping. Als leerproces. 
Een mix van stijlen, onderwerpen en gelaagdheid. Een ontdekkingstocht waarbij je gaat graven. Je krijgt totaal verschillende opdrachten.
De opdrachten stuur je naar mij terug (maximaal 500 woorden, tenzij ik anders aangeef), ik voorzie ze van advies, ik schrap, schaaf, schuur, polijst en vijl. Alles beargumenteer ik uiteraard. Doe er mee wat je wilt.

Voor wie is deze cursus?
Deze cursus is voor iedereen. Al heb je nog nooit een woord geschreven. Juist dan is het een geweldige stimulans om je schrijf- en creatiespier op te rekken!
Voor ondernemers is het een prachtige stok achter de deur om toch die wekelijkse blog op je site te hebben of je web-teksten van een originele, eigen twist te voorzien, waardoor je hoger op Google verschijnt en meer klanten genereert. 

Schrijven doe je niet zomaar. Schrijven kun je wel leren. Een kwestie van oefenen, worstelen, veel doen en een opbouwende, reflectieve feedback. 

De kosten voor deze online cursus van drie maanden zijn 85 euro. Wil je een factuur voor je bedrijf, dan komt daar 21% btw bij op.
Je kunt je opgeven via marian@dealchemievanhetleven.nl (dus niet via de site, die reacties krijg ik niet binnen). Heb je betaald, dan ontvang jij je 1e opdracht in de mail!
Heb je vragen, mail me gerust.

Wat levert deze online schrijfcursus jou op?
De meeste cursisten  hebben het schrijven (her)ontdekt, puur door er mee bezig te zijn. Schrijven hun gevoelens van zich af of laten de blogs zo op het papier denderen. Krijgen inzichten door hun schrijven en zien het als pure reflectie.
Veel cursisten staan achteraf bijna altijd versteld van wat ze op papier zetten. Zij weten dat (van zich af) schrijven heelt. Een plek geeft. Troost, blij of gelukkig maakt.
Ondernemende cursisten weten dat er met het schrijven geld verdiend kan worden. Vele verhalen maken een bundel voor een boek. Goede blogs beklijven bij je potentiële klant.
Soms is het niet in geld uit te drukken, wanneer iemand getroost wordt of kracht krijgt door wat jij geschreven hebt bijvoorbeeld. Je laat je zien door wat je schrijft. Door je mening of tips. Door meerwaarde te bieden of te schrijven wat een ander zo herkent.

To me, the greatest pleasure of writing is not what it’s about,
but the inner music that words make.
— Truman Capote