Onbevreesd onbevangen – door Rosanna Smith

De laatste kans om met Marian een natuurcoach-sessie te doen in Nederland grijp ik met beide handen aan. Zij zet de sessies door in Portugal. 
Zodra zij in mijn buurt is glijdt mijn pen als vanzelf over het papier. Binnenin mij begint er iets te borrelen. We spreken af in het bos, vlakbij Haren. 

Ik mag de leiding nemen. Welk pad gaan wij volgen? Natuurlijk komt de vraag: ‘Waarom juist dit pad?’ Mijn heden en verleden komen elkaar tegen in deze prachtige omgeving.
Het verleden vertolkt zich door hersenloze bomen, steile rechte stammen zonder takken. Ik neem bewust afscheid en begraaf ze in gedachten onder een steen. Deze gewetenloze idioten ga ik voortaan negeren. 
Tijdens onze wandeling komen deze nietsnutten ook steeds verder van mij af te staan. Er staan letterlijk obstakels tussen ons in. Ik kan niet meer bij ze komen. Ik stap uit dit zware omhulsel van het verleden en ‘mijn echte ik’ loopt lichtvoetig door. Ik spring over boomstammen, wring mij langs hekjes. Onbevreesd!

‘Onbevangen’, noemt Marian mij. Wat een prachtig woord. En zo voel ik me ook. Ik heb in mijn leven zoveel regels van anderen aangeleerd, ik was mijzelf compleet kwijt. Nu ben ik terug. Hoe fijn is dat?!

Op dit moment borrelt het niet meer. Het bruist. Mijn gedachten zitten in een stroomversnelling zonder de zware ballast uit het verleden. Ik struikel bijna over mijn pen. Ideeën vloeien in inkt op het papier. Dit gevoel werkt na de coaching gewoon door. De plannen ga ik uitwerken. Ik kom er wel. Wat een inzichten tijdens dit geweldige avontuur.

Dank je wel Marian!

Inzicht gekregen. En nu?

Meeslepend nadenken en steeds dieper zinken in de details van een bepaald thema doe ik graag en vaak. Het liefst schommelend in mijn tussen twee kurkeiken geknoopte hangmat en geïnspireerd door het schaduwschimmenspel van dansende takken en zon. Neem daar de geur van eucalyptus en hoogzomer bij en ik ben zomaar een paar uur verder. 

Ik dacht deze keer na over het begrip ‘inzicht’. 

Vaak gaat er een heel proces aan vooraf, wanneer je een inzicht krijgt. Een ontkluwing, ontwarring, er is orde in de chaos gebracht, een los eindje zit ineens vast. 
Wat betekent het begrip ‘inzicht’ eigenlijk ? Er kwamen veel definities voorbij op internet, maar ik vond deze zelf het meest aanspreken:

Het vermogen om in een onbekende situatie de oplossing van een probleem vinden door vroeger opgedane ervaringen te combineren.’

Je kunt dit zelf uitpuzzelen, maar we hebben allemaal de hardnekkige blinde vlek, die zich -vaak beschermend- over het inzicht heeft gevormd, zodat je zelf geen weet hebt van die vlek. Door de juiste vraagstelling van een ander krijgt de blinde vlek steeds meer zicht naarmate je verder graaft, of misschien hoeft dat helemaal niet. Zit hij al zo aan de oppervlakte, dat je hem alleen maar hoeft weg te poetsen. Soms is een vraag of opdracht al voldoende. 
Heb je eenmaal dat inzicht, of die aha, dan ontstaat er opluchting, verheldering. Soms valt er letterlijk een gewicht van je af. De vlek is opgelost en een blanco pagina wacht uitnodigend. 

Deze nieuwe fase is een periode tussen het eerst niet weten en het ineens snappen, of gewaar worden: soms is dat een betere benaming. Of gewoon dat het kwartje is gevallen. Het kan zelfs zijn dat je wat rouwt, of verdrietig bent om dat wat je zolang bij je droeg, achterlaat. Het was vaak hoe dan ook vertrouwd. 
Geef dit ‘struin-tijd’ door er bij stil te staan en even terug te kijken, te voelen. Pas wanneer het inzicht helemaal is neergestreken neem je afscheid en keer je om, met je gezicht naar de toekomst. 

Wat je met je nieuw verworven inzicht gaat doen? Je gaat het verwoorden en/of verbeelden. 

Want begint het niet pas bij het inzicht? 
Je hebt geworsteld, je geest onderzocht, je blootgegeven en eindelijk is daar dan dat verlichtende inzicht. Ben je dan klaar? Dacht het niet. Volgens mij begint het dan pas. Want wat ga je met die nieuwe schat doen? Hoe ga je je nieuwe inzicht inpassen in je toekomstpad? Hoe ga je het vormgeven in je plannen? Je hebt hem toch niet voor niks opgegraven?
Het gaat hier over een bepaald soort inzicht, besef ik. Een oplossing voor je probleem. Een geopende deur voor je hulpvraag. Wanneer er iets in je leven verschuift, zodat je verder kunt. Het inzicht dat een blokkade heeft opgeheven, of de rem van iets heeft afgehaald. Dat je ineens weet waarom je je droom niet verwezenlijkt of waarom je bang was voor de reactie van anderen. Enz. Dit weten is al een enorme stap. De eerste. 

Wat gaat er veranderen? Wat is jouw plan van aanpak? Hoe zie jij je toekomst voor je nu? 

Misschien spelen deze vragen op dit moment. In een coachtraject kan ik je hiermee helpen. Door middel van natuurcoaching en opdrachten loods ik je richting jouw inzicht. 

Maar misschien is je inzicht al duidelijk en wil je hulp bij het verbeelden en/of verwoorden ervan. Het ankeren van je nieuwe toekomstpad, waarin je creativiteit uitgedaagd wordt en je een eind richting jouw droom geduwd wordt. We gaan zorgvuldig de vorm en materialen uitzoeken. Dit is onderdeel van het proces.

Of wil je dat ik meehelp met je plan van aanpak. Hierbij gebruik ik mijn hele arsenaal aan business-, natuur- en/of schrijfcoaching. Dit hangt af van de hulpvraag. Meestal kan deze fase ook online.

Je ziet, er zijn drie fases. Je kunt me inhuren vanaf welke fase jij wilt. Elke fase behelst twee tot drie uur.
Elke fase kost 150 euro. Ex 21% btw, wanneer je dit coachtraject via je bedrijf wilt bekostigen. Wil je het hele traject volgen, dan betaal je 425 euro (ex btw).

Je kunt dit hier in de Algarve doen, als onderdeel van je vakantie bijvoorbeeld. Of dichterbij: de eerste twee weken van oktober ben ik in Nederland. Mail me gerust: marian@dealchemievanhetleven.nl

‘Vrijheid steunt op inzicht’
Ernst von Feuchtersleben

Poëtisch wandelen – de kunst als inspiratie

Ik woon offgrid op een paradijselijk stuk land, een kwartier lopen van het dorp Barao de Sao Joao: een mix van culturen, kleuren en creatieve geesten. Een gemeenschap waar alles kan en niets hoeft. Een heerlijk dorp om totaal jezelf te kunnen zijn. Op dinsdagochtend loop ik naar het marktje, waar een ieder zijn of haar producten aanbiedt. Het Portugese stel met de allerlekkerste groenten en fruit, net geoogst. De Engelse die kruiden(plantjes) verkoopt en de dames die zuurdesem broden aanbieden en de verrukkelijkste rauwe choco-bonbons. Daarna een kop amandelmelk cappuccino bij A Tribo, het vegan restaurantje en nog wat laatste boodschappen bij een van de twee supermarktjes die het dorp rijk is. Rijk, dat is het goede woord voor deze hele normale, gewone dagelijkse zaken die op deze manier zin geven. Alles met aandacht en liefde gemaakt. Het is de ontmoetingsplaats voor kunstenaars en dat geeft een energie!

Vanuit dit dorp loop je zo het natuurgebied Mata Nacional in. De meest inspirerende wandelroutes worden aangeboden. Drie kunstroutes zijn ongelooflijk leuk om te wandelen:

De Passeio das Figuras is een wandeling richting het bos, waarbij je enorme figuren tegenkomt, gemaakt door kunstenaar Deodato. Figuren met een boodschap.

Maak je de wandeling Passeio dos Poetas, dan lees je af en toe een gedicht, gegraveerd in een leisteen die verspreid langs de route staan.

Loop je de Passeio A-Ver-O-Mar, dan belooft deze een route met een panoramisch uitzicht over de kust.

Soms kies ik een of twee van deze wandelingen uit wanneer je een specifiek vraagstuk hebt, of je andere invalshoeken zoekt voor je project. Wanneer je vastloopt. Een wandeling in een natuurgebied waarbij de dingen uit zijn context worden geplaatst is een methode om uit je eigen cirkel te stappen: ‘Oh, zo had ik het nog nooit bekeken…’ Dat. Ik stel vragen naar aanleiding van de sculpturen, of een paar poëzieregels (die ik uiteraard voor je vertaal), die jou verder helpen op je vraagstuk-pad.

Zes doe- en schrijfopdrachten met de natuur

Before you write anything, you have to notice something” – John Irving

De natuur is een onuitputtelijke bron voor jouw creatie. Nu is ‘de natuur’ een containerbegrip (dit ga je leren in mijn cursus), maar in deze context klopt het. De natuur is zo allesomvattend, dat de inspiratie van alle kanten naar binnen gutst.

Als je goed kijkt. Echt ziet. Aandachtig observeert. Luistert. Ruikt. Voelt. Proeft.
En dat kan alleen als je stil bent. Ruimte neemt. Tijd vergeet. In je cocon vertoeft.

Want dat is een vereiste voor deze opdrachten. Schrijven is observeren met alle zintuigen. Deze cursus is veel meer dan schrijven alleen. Het is ook voelen. Het is een proces.
Ik laat je eerst doen en daarna pas schrijven. Laat het daartussenin bezinken, berusten en voel hoe uit jouw troebele binnenste een worteltje groeit naar het licht, datgene wat je met het doen hebt geplant. Jouw unieke uiting volgt vanzelfsprekend. Zonder denken.

De organische vloeibaarheid tussen jouw pen, je hart en je verbinding met de natuur zorgt er wellicht voor dat je niet wist dat je zo kon schrijven. Het is een natuurlijke methode, niet opgelegd, geen technieken, maar authentiek verlangen tot creëren in de uiteindelijke vorm van schrijven.
In dichtvorm, haiku, poëzie, een blog, kort verhaal, een essay, zelfs gegoten in een tekst voor je site, alles is hierin mogelijk. Metafoor alom. Alles komt uit jouzelf, de natuur is jouw leidraad, je kompas.

We gaan in deze cursus in- en uitzoomen, verstillen en verbinden: beide naturen ineengestrengeld. Vanuit deze harmonie ontstaat jouw creatie.
Elke opdracht begint met een ‘doe’-opdracht. Je zoekt dus de natuur op om je voor te bereiden en te verzamelen. Je krijgt elke opdracht iets nieuws om te ‘doen.’ Hiermee ga je eerst verbeelden, creëren. Aan de hand hiervan doe je de schrijfopdracht.
Eigenlijk krijg je dus per opdracht twee opdrachten ; ).

Elke 14 dagen krijg je een nieuwe opdracht. Je hebt 10 dagen om het bij me in te leveren. Ik redigeer met inachtneming van jouw stijl, taal en vorm. Ik zal alleen feedback geven wanneer ik denk dat iets sterker of geschrapt kan. Wanneer het teveel van het goede is, of de titel veel krachtiger kan. Ik torn dus niet aan jouw creatie, dat is van jou. Ik begeleid je alleen in het maken van een verbeterde versie ervan. Dat doe ik veelal door vragen te stellen. En soms hoef ik dan ook niets te doen. Maar heb jij wel mooi inzichten opgedaan over jezelf en heb je hopelijk nog meer respect voor Moeder Aarde gekregen…

Oh, en laat het ‘moeten’ en ‘presteren’ lekker thuis. Alles mag. En of je nou een ervaren schrijver bent of nog nooit een letter op papier hebt gezet, dat is onbelangrijk in deze cursus. Alhoewel je door mijn feedback wel wat leert, natuurlijk ; ).
Maar in essentie gaat het om het creëren, het proces. Met de natuur als inspirator.

Popel je al om de natuur in te rennen? Geef je op via marian@dealchemievanhetleven.nl en je 1e opdracht ligt in je mail!
De kosten zijn 89 euro incl btw als je geen factuur hoeft en 89 euro ex btw als je wel een factuur wilt. Laat me maar weten wanneer je een nota wilt, dan maak ik deze.
Zonder factuur kun je de 89 euro overmaken op NL62 TRIO 0390 3635 88 tnv M.A. Nissink

Ik heb door deze opdrachten een instrument gevonden om mijn gevoelens, die me soms behoorlijk in de weg zitten, een plek te geven. Door de natuur in te gaan, daar te voelen en in mezelf te gaan, en me te uiten met de woorden die komen, al of niet hardop. En daarmee geef ik mezelf rust, balans, vrede, tevredenheid, heb ik ervaren. Zo fijn! Dank hiervoor – Ineke Donker

Ik gebruik deze cursus om mijn zintuigen te prikkelen en mijn gevoel te verbinden met de kracht van woorden. Het levert mij inspiratie op om het vlammetje van verhalen die al in me opgeslagen liggen, aan te wakkeren en te transformeren naar een ervaringsverhaal met een duidelijke boodschap en uitnodiging tot zelfreflectie.
Deze cursus helpt mij om uit mijn hoofd te blijven, het moeten verdwijnt naar de achtergrond en maakt plaats voor plezier in het schrijven. Geruime tijd zat ik vast, ik wilde zó graag schijven maar ik kreeg geen woord op papier. De opdrachten in de cursus helpen mij om gemakkelijk en snel in verbinding te komen met mijn gevoel en dat maakt dat ik met meer gemak content kan schrijven voor mijn bedrijf.
Dank je wel Marian, voor je prikkelende opdrachten en spiegelende vragen als je het stuk redigeert. Het helpt mij om krachtiger en doelgerichter te schrijven.
Zit je vast in het schrijven van content voor je bedrijf of heb je geen inspiratie en ben je op zoek een liefdevolle, reflecterende en soms confronterende stok achter de deur nodig om je schrijfspier weer te laten werken, dan raad ik je deze cursus van harte aan!

Mariëlle van Veen – www.praktijkdezielswijze.nl

Workation: wat zijn de mogelijkheden?

‘In ieder van ons zit een kern waar we niet zijn gekwetst, waar we gezond, ontvankelijk en krachtig zijn. Die kern terugvinden is misschien wel de mooiste zoektocht van ons leven’.
(Piero Ferrucci)

Een week schrijf- en/of natuurcoaching, gecombineerd met een zon-, zee- en strandvakantie. Ik merk hoe de wensen verschillen en de redenen van een week coaching uiteenlopen. De een wil graag opgehaald worden van het vliegveld en in een comfortabele B&B vlak bij het strand vertoeven. De ander stapt vanaf Faro in een door mij geregelde huurauto en tuft de hele Algarve rond om van het ene betoverende vissersdorpje naar een ander baaitje aan de zee te rijden. De volgende wil vlak bij mij verblijven, op een kwartier lopen via een stoffig zandweggetje naar het bounty-strandje aan de Atlantische Oceaan.

De ochtenden gebruiken we voor de coaching, de middagen zijn vrij. En soms andersom, als dat beter uitkomt. De avonden? Die vullen we in met zwoele Fado, zonsondergang-etentjes, een djembé sessie of yoga op het strand. Of met nietsen. Wat je wilt. Jouw wensenlijstje maken we van tevoren, zodat ik alles kan regelen.

Een aantal voorbeelden van coachees die bij mij geweest zijn.

Je staat op een kruispunt in je leven. Alles loopt op rolletjes. ‘En wat nu’, vraagt mijn coachee zich af. Ze mist toch iets wezenlijks in haar leven. Ze zou er graag achter komen wat dat is, want voluit leven, dat gaat niet. Iets houdt haar tegen.
Ik besluit wat chaos in die orde te brengen. Want is alles wel echt op orde, als je toch iets mist? Ja, aan de buitenkant wellicht. Na een paar gesprekken besluit ze om haar workation te gebruiken om een verlangen-boek te maken. Haar schatkist voor de toekomst. Ze wil vooral creatief bezig zijn, want juist daar wordt ze gelukkig van.
Door middel van schrijf-, maar ook doe-opdrachten hoop ik dat ze haar speelsheid terugvindt en deze -van haarzelf- weer mag integreren. Met behulp van alle natuurelementen laveren we naar haar kern. We beginnen en eindigen de coaching in de zee, waar letterlijk de onderstroom gevoeld wordt. Want daar ligt het antwoord op haar ‘wezenlijke.’

Mijn manier van coachen begint altijd echt letterlijk vanuit de onderstroom, want we starten met onze voeten in de zee.
Ik neem jou als mens uiterst serieus, ik vul daarom niets voor jou in, ik bied geen oplossingen, maar ik stel de juiste vragen. Waardoor jijzelf de antwoorden, oplossingen of keuzes bepaalt. De natuur gaat jouw natuur spiegelen, je reflecteert in de meest organische omgeving.
Na deze week ben je sowieso veranderd, en van tevoren weet je niet hoe. Wat er nodig is op dat moment, komt opborrelen na wat oefeningen. Daar begint jouw ontdekkingstocht, want dat wil gezien en daarna gemanifesteerd worden. Waarna wellicht je onrust verdwijnt. De eerste stap van transformatie is hier in het zachte, warme, ruige Portugal gezet.

Heb je zin om te brainstormen over je bedrijf of over je boek? Of heb je een plan liggen dat je eindelijk de wereld in wilt slingeren? Was je even afgedwaald in andere zaken, maar blijft dit verlangen lonken? Ik denk met je mee, spiegel je in de natuurelementen en stel kritische vragen. Jij loopt jouw authentieke weg, waarbij je niet-meer-nodig-dingen achterlaat en door het zijn in de natuur, het proeven van de rust, het licht, de onbeschrijflijke sterrenhemel en de Portugese zachtheid weer bij jouw eigen essentie komt.

Dus: wacht jij op wat de toekomst je brengt, of ga je hem zelf vorm geven?

Even wat mogelijkheden voor je vrije tijd tijdens zo’n coachingweek: paardrijden, wandelen met ezels, yoga op maat, ademhalingssessies, een stadswandeling door Lagos, suppen, surfen en djembé-en op het strand bij zonsondergang. Je kunt ook een of meer dagen met me mee om een creatieve wandeling te doen, langs de kliffen bijvoorbeeld. Ik ken de niet-toeristische baaitjes, terrasjes en onbegonnen wonderplekken.

Twijfel je of wil je eerst even peilen wat er allemaal mogelijk is? Stuur me dan even een mailtje: marian@dealchemievanhetleven.nl. Dan kijken we er samen naar.

“We need quiet time to examine
our lives openly and honestly.
Spending quiet time alone
gives your mind an opportunity
to renew itself and create order” – Susan L. Taylor

De schaduwzijde van het conformeren

‘Wanneer had je voor het laatst echt een geluksmoment?’ vraag ik. Ze denkt veel te lang na. Ze moet jaren graven.
Ik stel deze vraag bewust. In het voorgaande gesprek ving ik een aantal signalen op en ik wil peilen of het klopt. Na lang nadenken verandert haar gezicht in een lach en haarfijn kan ze het geluksmoment van toen voor zich zien. Terwijl ze gedetailleerd vertelt zie ik een sprankel, een gloed. Een verlangen. Haar ogen lichten op. Haar lichaam veert.

Conformeren is haar levensdraad. Ouders die de woorden ‘Ik ben trots op jou’ of ‘Ik hou van jou’ nooit over hun lippen kregen. Nog steeds niet. Commentaar en afbouwende kritiek geven is hun manier. Dus zoekt ze haar leven lang al bevestiging. Ten koste van zichzelf. De harmonie bewaren is haar levenstaak. 
Ze glijdt langzaam af, is haar gevoel. Wie ben ik ook alweer, wil ze weten. Ze moet veel van anderen. Krijgt veel ongevraagde adviezen: ‘Word assertiever, bijt meer van je af, zet jezelf stoerder neer.  Maar dat ben ik niet. Dat wil ik niet. Ik wil vanuit zachtheid mijn kracht tonen, niet vanuit een gespeelde, zogenaamd stoere rol. ‘

Een introvert mens omtoveren tot extravert om daarmee de goedkeuring (bevestiging) van de omgeving te krijgen? Lijkt me een onmogelijke, uitputtelijke rol die je volgens mij niet lang volhoudt. 

‘Ik wil zo graag mezelf terug vinden.’ Ze zucht, drinkt van mijn ter plekke geplukte muntthee en ik zie dat ze wegdroomt. Ik laat haar in de andere wereld, waarin het een en ander aan het gebeuren is. We zijn lang stil. Ik blijf er bij en doe niets anders dan dat. Na een tijdje komt ze terug en neemt een slok. Ze zucht, diep. Haar schouders zakken wat. Tranen. Besef.

Haar plek innemen in het nu, en niet die van het verleden  is haar missie, zegt ze. Na jaren opstapelen is ze er klaar mee. Ze is zichzelf verloren, haar fundament, haar bedding. Dus treedt de onzekerheid steeds vaker in, zowel privé als in haar bedrijf. Ze is toe aan de eerste, enge stap. Want alleen het weten is niet genoeg. De stap naar het niet weten is de grootste.

Ik besluit een krachtige, liefdevolle oefening met haar te doen. Het is prachtig weer en we zijn omringd door natuur. Ik zag dat ze bij aankomst direct haar schoenen uit deed. Haar blote voeten op de grond. Ik pak mijn enorme kussen en leg het in het gras, in de schaduw, want het is warm. ‘Wil je aan de tafel zitten of op het kussen?’ Gretig nestelt ze zich op het kussen waar ze dicht op de aarde zit. Gesteund door de omringende elementen snuift ze de levenszuurstof diep in en sluit ze haar ogen.

We doen de oefening. Er is alle tijd. Ik werk zonder horloge en met de tijd die nodig is. Niet alleen voor haar, ook voor mij. Nooit zal ik twee trajecten achter elkaar plannen. Tijd moet ondergeschikt zijn aan het proces en mag niet de storende factor zijn. Haar veiligheid, haar vertrouwen in mij mag op geen enkele manier geschaad worden en al helemaal niet doordat de tijd ‘om’ is.
De oefening komt binnen. Geeft kracht en inzicht. Ik laat haar dit gevoel ankeren. Vastberaden komt ze tegenover mij zitten. ‘Het is klaar. Laat de groeipijn maar komen.’ 
Ze heeft een keus gemaakt. Haar eerste stap is gezet naar daar waar ze hoort. Haar eigen plek.

Creatieve zelfkennis


‘Zelfkennis is het begin van alle wijsheid.’

Aldus filosoof Socrates. Ik neem maar aan dat het begint bij de wijsheid in jezelf. En die vind je volgens Socrates terug wanneer je je zelfkennis vergroot. Hoe meer reflectie, hoe meer wijsheid. Hoe doe je dat, je zelfkennis vergroten? Op duizenden manieren lijkt mij, maar blijven we voor nu even op het filosofische pad, dan wandelen we nieuwsgierig door onze gedachten en emoties. Die maak je bewust door er als een toeschouwer naar te kijken. Wat doen bepaalde gedachten met jou en welke emotie volgt daarop? Super interessant om je gewaar te worden van je eigen struikelblokken soms. 

Het vereist dus een kijkje naar binnen. Dat gaat niet zomaar. Je vindt ze wellicht wanneer je stil wordt. Dan heb je jouw innerlijke ruimte, jouw stilte gevonden. Die is er altijd. Maar te vaak omgeven door ruis die jou wil beschermen, overschreeuwen of in je hoofd houden. Want gericht voelen is soms pijnlijk. Door je bewust te focussen volgen inzichten. 

Waarom doe je wat je doet? Waarom doe je niet wat je eigenlijk wilt doen? Herken je patronen? Wat of wie beïnvloedt jouw gedrag? Wat doet de omgeving met je? Welke prikkels komen binnen en wat heeft dat voor impact op jou? Weet jij waarom je doet wat je doet?

Het bewust zijn van je gedrag en je gedachten maakt dat je ook de keus hebt om ze te veranderen, wanneer ze je belemmeren. Het is soms eng, het vergt loslaten van vertrouwdheid (ik heb het altijd zo gedaan) en comfort. Je kunt het in hele kleine stapjes proberen, er zijn zachte manieren genoeg. Zoals indirect, door middel van je creativiteit.

Ik bied veel zachte vormen aan in de vorm van creativiteit: schrijven, tekenen, kunst, filosofie, schilderen en natuurlijk mijn allergrootste troef: de natuur! Want die heeft de oudste wijsheid in zich. Verbind je je met de elementen, dan verbind je je met jouw waarachtigheid. Jouw pure wijsheid. Dichter bij jezelf komen kan bijna niet. 

Het bekende is vertrouwd. Ook in creativiteit ontwikkel je vaak vaste patronen: zo moet dat, anders is het fout. Het moet mooi worden. Het moet iets worden. Moet. Moet. 
Zodra je je gevoel inschakelt, die eigenlijk vanuit jouw innerlijke verlangen vraagt om iets anders te doen, ervaar je vaak weerstand. Want wat zullen anderen er van vinden? Je uiterlijke stem gaat in gevecht met je innerlijke. 
Die nog onbekende bron daarbinnen roept op dat moment. Luister eens daar naar en verbaas jezelf met dat wat er in jouw expressie naar buiten komt. Via je onderstroom. Vertrouw op die nog onbekende bron en maak hem steeds bekender voor jezelf.

Juist in creativiteit waar alles mag, is er de veiligheid en vrijheid om hiermee te experimenteren. Zo leer je om te gaan met de spanning en het ongemak dat het contact met het onbekende je kan geven. Maar hoe fijn dat dat er gewoon mag zijn. Dat niets ‘fout’ of ‘slecht’ is.
En zodra je in creativiteit je grenzen verlegt, werkt dit tegelijkertijd door in de onderstroom van je dagelijkse leven. Ook daar kan je het (on)bekende dan met open vizier en in alle vertrouwen omarmen.

Een creatieve reis door de geest, in de natuur. Zo binnen zo buiten, letterlijk. Wil je meer weten of een week boeken voor een paar uur per dag? Mail me gerust met je wensen, kijken we of we een prachtige reis kunnen samenstellen: marian@dealchemievanhetleven.nl

Stenen op mijn rug – door Myra Hermans

Dat kan ik goed: manoeuvreren in de situatie die ontstaat of ontstaan is. Aanpassen aan anderen, aan omgeving. Is er zon, dan geniet ik daarvan. Nog niet heel heftig, maar toch. Is er regen, dan erger ik mij daar in eerste instantie niet aan, maar dan pak ik een plu of een regenjas. Ik laat mij niet zomaar uit het veld slaan.

Tijdens de week in Portugal kreeg ik daarin weer een mooie les voorgeschoteld. Een rit met de auto naar een onbekende plek leidde ons eerst verkeerd, waardoor we met de huurauto bijna kwamen vast te zitten. Daarna werden onze voeten flink vastgezogen in rode modder, doordat de regen toen inmiddels met bakken uit de hemel kwam. Het was alsof het universum me wilde testen. Willen we nu wel wandelen, was het overleg in de auto, toen we voor het ergste water nog even gingen schuilen. Ja, nee, ja… Het verlangen naar de ervaring was groter dan de angst voor nattigheid en we plooiden ons. Ik plooide me. Van binnen nog wat mokkend en me focussend op het ongemak. 

Het water maakte echter mijn innerlijke steen zacht en rond. Ik zette door. Raakte nog een oersteen aan die mij liet inzien dat ik niet alles op mijn nek moest nemen. Ook een steen op mijn pad. En al slingerend op stenige en rotsige paadjes kwam ik op een zandstrand met ieniemieniekiezelsteentjes. Want dat zijn immers al die zandkorrels.

Het werd lichter. Letterlijk en figuurlijk. De zon kwam erbij. De stenen op mijn rug, mijn pad en van binnen gooide ik af en ik dook zonder bagage (en kleding) in de zalige zee.

Thuis – door Jolanda Mulder

Natuurcoaching Portugal

Er was de zon. Er was de branding. Er was de regen. Er was een rots.

Helemaal doorweekt legde ik mijn natte handen op de grote, gladde, glibberig massieve steen. En plotseling welde een diepe snik in me op. Zij zat daar, zo voelde het, al eeuwen, en ze had de voorafgaande dagen al zachtjes van binnen van zich laten horen. Pas nu kwam zij door mijn keel naar buiten. En ik wist: dit is THUIS! Stil. Zinderend. Grenzeloos.

Ook nu ik het schrijf voel ik weer die ontroerende beroering. Moeizaam liet ik de steen los, bang om dat gevoel weer kwijt te raken. Door drukte. Moeten. Mensen. En de zwaar geankerde angst om afgewezen te worden als ik vanuit deze diepte de woorden uit me laat rollen. Want hé, die woorden zijn misschien niet altijd lief, of vriendelijk, of comfortabel. Maar wel liefdevol! Puur! Dat zeker! En ik weet ook, dit zíjn wordt maar zo weer ietsjes of meer aangelengd met aanpassing, compromis, vermijding.

Het vraagt moed, voel ik, om dit pad te volgen. Durf jij?

——————————————————————————————————

Op de foto zie je Jolanda Mulder (www.jolandamulder.com) die haar ervaring hierboven zo prachtig beschreef. Na deze ‘rots’ontmoeting liepen we richting oceaan. Jolanda aarzelde niet, trok onderweg al haar kleren uit en dompelde zich onder. Het lef van naakt, kwetsbaar. Bevrijd, veilig. Dat is het antwoord. Geen woorden nodig. Dit is natuurcoaching.

“ Er is niets mooiers dan de zee die het land blijft kussen, hoe vaak ze ook wordt weggestuurd. “ Sarah Kay

Natuurcoaching

In de overweldigende Portugese natuur maak ik gemakkelijk contact met mijn onbewuste. Mijn kern. Mijn echtheid. 
En dat bracht mij het afgelopen jaar naar een groot verlangen: de natuur als coach gebruiken. Waarom? Omdat alle coaches subjectief zijn. We kijken en sturen vanuit ons perspectief, vanuit ons -door de jaren heen- gevormde beeld. We zijn allemaal mensen met overtuigingen en meningen. Met altijd een rugzak, hoeveel we ook hebben afgeleerd in onze coach- of therapeuten-opleiding. Ken je het fantastische citaat: ‘To help is the sunny side of control.’ Mooi he?

De natuur heeft totaal geen last van dit alles en is hierin dan ook volstrekt neutraal en daardoor juist spiegelender: je kunt een stokoude kurkeik niet de schuld geven van jouw probleem.

‘Ik denk dat veel mensen vrijwel altijd tussen de uiterlijke cultuur van de mens zitten. Dat wil zeggen: ze begeven zich altijd in een door de mens gemaakte omgeving. Daardoor is er veel taal tussen mensen onderling, maar heel weinig taal tussen mens en natuur. Mensen kunnen die taal niet meer lezen en voelen daardoor de verbinding met de natuur minder. ‘

Mijn missie is om jou de verbinding met de natuur weer volop te laten ervaren in alle opzichten, om zo je intuïtie weer als kompas te gaan gebruiken. Echt, en vanuit voelen, niet vanuit (be)denken. Dat gebeurt niet met een uurtje wandelen in het bos. Dan is de natuur alleen je decor. Wandelcoaching is een geweldige tool om je verhaal kwijt te kunnen. Maar je bent geheel in je hoofd omdat je in interactie bent met de ander en vragen moet beantwoorden, waardoor de omgeving bijzaak is. Dit in tegenstelling tot natuurcoaching.

Natuurcoaching gaat vanzelfsprekend verder en dieper dan coaching tussen vier betonnen muren in een stad. De weidsheid, de zuurstof-boost, de nieuwe energie, de ruimteloosheid, de verandering van geur, kleur, lucht, ondergrond en perspectief doet hetzelfde met jou van binnen. 

educating the mind
without educating the heart
is no education at all

-Aristoteles-

Hoe zou het voor je zijn om de natuur een grote plek (terug) te laten geven in je leven? Die verwondering, verbazing. Het besef dat niets in de natuur zonder elkaar kan. Ik wil je laten voelen hoe helend het is. Hoe inspirerend, hoe rijk. Je laten ervaren dat je vanuit het niet weten alle antwoorden in de natuur en dus in jouw natuur vindt wanneer je je verbindt met jouw natuurlijke zelf. Ik ben slechts de begeleider van jouw transformatieproces op dat moment. Jouw proces speelt zich dus af tussen jou, mij en de natuur. 

In het opnieuw verbinden met de natuur herontdek je je eigen natuur en herstel je de balans. Alle natuurelementen zitten ook in jou en door deze hernieuwde kennismaking met je innerlijke stem geef je jouw unieke expressie weer aan je droom, doel of wens.
Het coach-traject behelst dit proces waarbij ik werkvormen uit de natuur gebruik. Niet als object, maar als partner. Mijn eigen diepe verbinding met de natuur is bepalend voor de verbinding met jou als coachee. Vanuit mijn belevingsniveau, mijn gelaagdheid. Daar waar volledig respect ligt voor jou vanuit mijn gecreëerde leegte, wanneer we samen het coach-traject aangaan.

Ik laat je op een diepe laag contact maken met de natuurelementen en de zielsoude kracht van plekken. Rotsen, kliffen, duinen, het eucalyptus-bos, de Atlantische Oceaan. Ik laat je de ondergrond voelen met je blote voeten. De stroming onder je, in de zee. Je glijdt met je vingers over de ruwe rotswanden, je ogen dicht. Voel hun verhalen, het zijn de jouwe. Symboliek hoeft niet vertaald te worden, het onderbewustzijn begrijpt het meteen. Luister naar het ruisen binnenin. Je speelt met het zand, je rolt, danst of je bent alleen maar.
De natuur oordeelt niet. De elementen zijn ‘slechts’ stille getuigen, spiegelende reflecties van jouw antwoorden, daar diep binnenin. De natuur raakt en reikt. Aan jou de keus.

Soms gaat het er ruw aan toe, soms zacht. Kabbelend, stormachtig of hakkelig. Chaotisch, zonovergoten of donder en bliksem. Donderwolken of schaapjes. Schoorvoetend of dansend. 
Uiteindelijk kun je alleen maar overweldigend en eerbiedig stil zijn. Die oneindige stilte waar je zomaar aan toe mag geven, omdat je verbonden bent. Niet meer met je hoofd, maar van ziel tot ziel. Want alles in de natuur leeft, net als jij.

Het afgelopen jaar dompelde ik mij onder in de studie natuur-coaching. De theorie maakte ik eigen en goot dit in mijn eigen manier van coaching. De praktijk kon ik vaak en naar hartenlust uitproberen, ik woon tenslotte op 10 minuten rijden van verschillende soorten strandjes en natuurgebieden.

Sta je op een punt in je leven waar je beseft dat er iets moet veranderen, gevoelsmatig? Maar niet helemaal weet hoe? Wil je er achter komen wat je werkelijk zin geeft in jouw leven? Dan zijn de natuurcoach sessies misschien iets voor jou. Je maakt een diepe verbinding en herstelt het contact met jezelf. Je gaat het leven op een andere manier bezien, veel meer vanuit jouw kern, van binnenuit. En veel minder vanuit alle ruis van buiten. De natuur begeleidt je op een magische manier terug naar je oorsprong.

‘Natuurcoaching geeft een antwoord op een diepe zucht van mensen om weer een thuis te hebben. En ook om zich thuis te voelen in hun lichaam, in hun levensstijl, hun omgeving, hun werk, de samenleving, wereld en aarde. Natuurcoaching helpt mensen weer om lief te hebben.’ – Ann Sterckx 

Vaak kun je een situatie pas echt overzien wanneer je er afstand van neemt en er zo los van komt. Je beschouwt het dan vanuit een heel ander perspectief. Een verblijf in de natuur zorgt ervoor dat je je op één ding focust. Zo kun je herstellen van alle overbelasting: de om aandacht schreeuwende, multitaskende maatschappij. De schoonste lucht en de minste lichtvervuiling in de Algarve doet er nog een schepje bovenop.

Wil je meer weten, mail me dan even op marian@dealchemievanhetleven.nl.

“There are times when you need the extremity of rock, the hardness of an old, cold place against which you can measure yourself. There are times when you need to retreat to the wilderness. But there are times when you need the subtle flow of a river, the song of a waterfall and the deep, slow presence of trees. Times when you need to Return. There are times for holding on, and times for letting go.”