Stempels op de ziel

Brievenbus post

Penvriendin. Inmiddels een woord voor in de geschiedenisboeken, vrees ik. Vraag iemand van onder de 14 jaar eens wat een penvriend is en je krijgt hilarische antwoorden. Ook treurig, vind ik. Dat het een uitgestorven goed is geworden, echte brieven schrijven aan elkaar. Dat was vroeger.
De ‘ouderwetse’ brief is vervangen door een nieuwe taal op Social Media. Vlucht, vluchtiger, vluchtigst. Kort en haastig. De scrollende fear-of-missing-out-taal. 

Dan de handgeschreven brief, waar verborgen hoop en verlangens uitgediept zijn in broze zinnen. Waar troostende woorden beklijven en de vloeibare liefde gloeiend is. Geheime gedachten of gevoelens vereeuwigd op papier als stempels op de ziel. Waar het schrijven bijna bijzaak is: wat er aan vooraf gaat, daar gaat het om. Het bezinnen, vormen, voelen, het durven uiten. Het ritueel van de pen oppakken en schrijven vanuit het hart op papier.

Brieven schrijven en boeken lezen kost tijd en aandacht. Tijd die je ook aan eindeloos scrollen kunt besteden, toch? De gelukzalige verrijking door het lezen of schrijven lijkt hopeloos voorbij. Tenzij ik de keuze maak om het te blijven koesteren, natuurlijk. De tijdloze uren wanneer ik de hoofdpersoon van het boek ben geworden. Of versuft achterblijf wanneer ik een onder de huid gekropen boek uit heb. Het goud dat uit mijn pen druipt op het papier van een intieme brief. De vervulling van de wandeling naar de brievenbus, ik de envelop vaarwel kus en hem door de klepperende gleuf uit mijn handen laat vallen in het luchtledige. 

Wanneer schreef jij voor het laatst een brief? In de penvriendinnentijd, toen je 12 was? Wat is er toch veel veranderd he. Alles is sneller, efficiënter, gemakkelijker, goedkoper geworden om je boodschap te verkondigen via het toetsenbord. 

Vorig jaar begon ik meer echte brieven en kaartjes te schrijven. Het jaar 2021 stond voor mij voor afscheid nemen om over te kunnen gaan naar het tijdperk van nieuwe beginnen. Ik schreef de mensen die ik los heb gelaten vanuit mijn hart, zonder oordeel, zonder lading. Het was nodig om ruimte te maken voor de nieuwe mensen in mijn leven en verwaterde contacten wilde ik losknippen, bewust, systemisch.
Niet bevroedende dat dat ook veel teweeg bracht bij de lezer, die vaak de pen of de telefoon ter hand nam. Liefdevoller dan ooit namen we afscheid van elkaar. Of we lieten juist ons verleden achter en ontstond er ineens een verrassend nieuwe verbinding. Waarbij gezamenlijke herinneringen nu dansen als een rode draad doorheen de hernieuwde vriendschap. Kwetsbaarheid tonen doet de zielen groeien.

Ik kreeg veel meer kaartjes in de brievenbus hier in Portugal dan ik de afgelopen jaren ooit in Nederland heb gehad. Met in de enveloppen sterretjes, bloemzaadjes, ballonnen, confetti, foto’s of veertjes. Liefdevolle cadeautjes, zorgvuldig samengesteld en uitgezocht. Zelfgemaakte kaarten. Met alle aandacht en liefde geschreven. Soms gewoon over de dingen van de dag, of een hartenkreet, een wens, een openbaring, een gebeurtenis. Geheimen. Soms kort, soms lang. En nooit is er een goed of fout. Het is. 
En dat leest anders. Het voelt anders. Het is intiemer, persoonlijker dan een toetsenbordbrief of een app-verjaardagswens. Waar ik me overigens zelf vaak ook schuldig aan maak. 

Toch, wanneer het kan, pak ik mijn pen en schrijf met de hand. Steeds vaker. Ik maak er een ritueel van. Op welk (duurzame, gerecyclede) papier ga ik schrijven en met welke kleur pen? Welk kaartje past bij de ontvanger? De telefoon gaat uit, de thee gloeit. En zo verplaats ik me in de lezer. Ik schrijf in ‘onze’ taal, zoals ik met hem of haar ook een borrel zou drinken. Ik weet wat zij graag leest. Ik weet wat ik wil schrijven om elkaar in de taal te ontmoeten. We zijn in energie samen. 

Aandacht. Daar gaat het over. Je geeft een stuk tijd aan een ander en aan jouzelf. Je staat even stil bij het leven. ‘Hoe gaat het met ons’? Het schrijven en lezen geeft een hartverbinding die ver voorbij afstand en tijd reikt. En als ik ook maar één hart heb geïnspireerd door dit schrijven, dan ben ik gelukkig. 
De keus tussen een paar echte (pen)vrienden voor het leven of honderden Social Media schijnvrienden? Ik heb mijn keus gemaakt. Mijn schaarse, waardevolle tijd komt nooit meer terug. 

Schrijven vanuit je diepte

Schrijfworkshop

Wil jij eens ervaren hoe het is om schrijven als middel te gebruiken voor wat er binnenin jou speelt? Dat waar je nog geen weet van hebt omdat het nog verscholen ligt en je het wel voelt, maar er nog geen woorden zijn? Stel dat je daar achter zou komen, puur door de diepte in te gaan middels schrijven. Dan heb je een tool te pakken die je altijd kunt gebruiken wanneer er weer iets borrelt waar je met je denken niet bij kan, maar door de connectie te maken naar binnen de woorden zo uit je pen vloeien en inzichten brengt. Je kunt verder.

Je kunt niet zomaar gaan zitten en schrijven, dan blijf je in je hoofd. Vaak lukt het dan überhaupt niet om iets op papier te zetten: herkenbaar? Er gaat iets aan vooraf. Op deze dag gaan we bij elke schrijfopdracht eerst vertragen en verstillen, zodat de woorden vanzelf komen. Ik reik je verschillende manieren aan, dan merk je welke het beste bij jou past.

Vertragen en het denken laten vervagen is de voorwaarde om te horen wat je innerlijke stem vertelt: nodig om het daarna in woorden te kunnen gieten.

Het gaat niet om technieken of mooi schrijven. Schrijven is deze dag een middel en jouw pen de vertaler van wat er naar buiten wil stromen. Een zachte, veilige manier. Soms zijn uitgesproken woorden nog te hard voor de ziel. Schrijf je ze op vanuit je gevoel, dan kun je het even laten bezinken, teruglezen en bewust maken. Doorvoelen. Je leest zo een schat aan informatie terug. Je krijgt inzichten, ideeën en onderbuikgevoelens worden bevestigd. Er komt een energie vrij die jou verder brengt: het gaat stromen! Vertrouw erop dat je hart of je buik precies weet wat er op dat moment zichtbaar dient te worden.

De verbinding maken van je buik, je hart en daarna je hoofd die het middels je pen voor je ziel vertaalt. Dat ga je deze dag ervaren. Een prachtige samenwerking.

Het is geen dagboekschrijven. Je neemt een thema of vraagstuk waar je mee aan de slag gaat. Je kunt ook blanco beginnen en ontdekken wat er ontstaat. Ik begeleid je hierin en reik je de middelen aan. Je zult verrast worden door jezelf. Wellicht komt er terwijl je schrijft een ander thema tevoorschijn dan je had ‘bedacht’ – waarvan je niet eens weet dat het bestaat, of speelt. Dan heb je al een laag te pakken die eerst doorvoeld mag worden via je schrijven. Ikzelf noem het pure alchemie: er vindt sowieso transformatie plaats.

Via mijn doe- en schrijfopdrachten ga je naar binnen. Jouw pen is de uitvoerder van wat er naar buiten treedt. Het lijkt achteraf alsof je daar zelf geen grip op had, op wat je op dat moment schreef. En dat is het verrassende: niet weten waar het naar toe gaat. Wat je ontdekt is wat er binnenin jou speelt: misschien een verlangen dat nu het daglicht mag zien. Of een wens, die je steeds binnenhield. Een ‘iets’ dat jou nog tegenhoudt. Het wordt deze dag wellicht zichtbaar en gedurende de dag ga je hier spelenderwijs mee verder.

Schrijven op deze manier geeft ongelooflijk veel inzichten en kan een kompas zijn voor je toekomst. Schrijven vanuit je diepte klaart op, geeft lucht en licht. Bovendien verras jij jezelf sowieso: ‘Heb ik dit geschreven?’ Misschien heb je na deze dag een nieuwe passie ontdekt. Misschien wist je niet dat schrijven zoveel kan betekenen voor je persoonlijke ontwikkeling.

Het wordt geen zware, emotionele dag. Wel een dag vol echtheid, kwetsbaarheid, creativiteit, inspiratie en humor. Met lucht en licht afgewisseld. En sowieso heling. Dit doet het groepsproces. De rode draad is hierin de verbinding in de herkenning van soms de onzekerheid, het zoeken. Alles mag er zijn in een warme setting. Ik ben hierin de waker van jouw veiligheid. De hoeder van jouw onderstroom.

En wanneer je deze dag niets wilt delen en lekker alles voor jezelf wilt houden, is dat totaal ok: alle respect en begrip daarvoor: het is jouw dag.

Omdat het een ‘live’ dag is gebruik ik juist opdrachten en middelen die ik online niet kan doen. Ik breng je in beweging, letterlijk en figuurlijk. Vertrouw en geef je over aan een dag vol zintuiglijke streling, innerlijke voldoening en een tas vol inspiratie mee om nog lang op te kunnen teren. Je krijgt een boekje mee waar de doe- en schrijfoefeningen van de dag in staan.

Om het persoonlijk te houden, zal de groep uit maximaal tien personen bestaan.

Datum: zondag 3 oktober van 10 tot 16 uur

Waar: Soofs & Co – W.A. Scholtenstraat 9 – 9711 XA Groningen

Kosten: 75 euro ex btw (dit is incl koffie/thee/lekkers, een vegetarische lunch en het boekje).

Je kunt je opgeven via marian@dealchemievanhetleven.nl

Ik las een interessant artikel over het energetische hart. Dit stuk past zo bij wat ik met deze workshop beoog:
‘Dat ons hart de deur is naar onze intuïtie, dat het verbindt met een dieper weten, dat het ons verbindt met het universum, universele intelligentie en het grotere geheel. Het is zo veel meer dan een fysiek orgaan dat ons bloed rondpompt, het energetische hart gaat veel verder dan dat. Voor mij is het hart echt magisch. Het is ons energetisch centrum, vanuit waar we kunnen creëren waar we ten diepste naar verlangen. Vanuit ons hart is alles mogelijk en zijn we alles waard.’ – Tess Keijzer van And Heart

Wandelen: een kwestie van hollen of stilstaan?

Durf jij?

Wandelen. Volgens mij bestaan er honderden betekenissen voor dit woord. Vanuit ieders perspectief. De een sleurt zijn hond mee uit wandelen omdat het moet. De andere wandelt met maar één doel: foto’s maken om deze zo snel mogelijk op de Social Media te posten. Wandelen om het hoofd leeg te maken. Om fit te worden. Gezond te blijven. De lunchpauzewandeling met het bammetje. Een frisse neus halen. Samen wandelen is vaak een sociaal gebeuren waarin de laatste nieuwtjes besproken worden en de tijd nauwkeurig in de gaten wordt gehouden.

Zelf geef ik veruit de voorkeur aan het wandelen in mijn eentje, of samen met anderen in stilte. Het lopen in het hier en nu met aandacht voor de natuur in vol ornaat. Stilstaan bij knoppen die op ontploffen staan, dennenboom-herinneringen opsnuiven, de paddestoelen met hun sprookjesachtige vormen bestuderen en er verhaaltjes bij verzinnen. De bezige bij zien werken en de citroenvlinder proberen te volgen. Het meisje dat nooit volwassen is geworden, zeg maar. Verwonderen. Verbazen. Mijmeren. Respect.
Tot ergernis van anderen die soms meelopen en duizend keer moeten stilstaan. Op hun horloge kijken. Hun mobiele telefoon erbij pakken. Om de leegte, de ruimte maar op te vullen.

Voor mij bestaat wandelen vooral uit stilstaan.

Af en toe verzorg ik een wandeling met een groep mensen. Wat me elke keer opvalt is de snelheid waarmee de groep begint te lopen. Met een noodgang wordt de pas erin gezet: de haast als automatisme. Binnen de kortste keren is de groep uit mijn zicht verdwenen, zonder ook maar een keer om te kijken racen ze vooruit. Zij zijn vooral erg gezellig met elkaar aan het keuvelen, alles in hoog tempo. De omgeving ontgaat ze volledig.
Het doet me altijd denken aan een zin uit het liedje van Herman van Veen: ‘We hebben ongelooflijke haast.’ Want:

  • We moeten een doel hebben. Het kan toch niet zo zijn dat we alleen maar lopen om het lopen? 
  • Dat de weg die we nu lopen alleen maar het doel is? We moeten toch ergens naar toe? 
  • Ik kan toch niet zomaar mijn stappenteller af doen? Dan weet ik niet of ik mijn doel gehaald heb!

Dat.


Zou alleen maar bewonderen een doel kunnen zijn? Alleen aandacht voor het wonder Natuur? Die haar eigen gang gaat, haar eigen cyclus volgt, no matter what? Dat is toch grootser dan elk alledaags wissewasje? Alle onbelangrijkheid valt dan toch weg? Het besef dat wij daar onderdeel van mogen zijn ontroert me nog elke dag. En is zo niet vanzelfsprekend voor mij.

Halverwege zo’n wandeling vraag ik wel eens aan de groep of zij een poosje in stilte willen wandelen. Ik vertel er ook altijd bij dat misschien jouw gesprekspartner wel van de wandeling en haar omgeving wil genieten, maar dat zij uit beleefdheid naar jouw verhalen luistert. Een beetje hetzelfde gevoel als ongevraagd advies krijgen, zeg maar.
Dat ‘stil’ wandelen voelt onwennig, wij zijn ten slotte sociale wezens die met elkaar ‘moeten’ converseren. Stilte is confronterend, want je keert naar binnen. De energie is niet veilig en comfortabel naar de ander gekeerd, maar -help!- naar jezelf. 

Na een minuut of tien zie ik ontspanning ontstaan in de groep. Het tempo verlaagt vanzelf. Het kaarsrechte pad dat vaak gemarcheerd wordt mag ineens wat onwennig slingeren. Om naar die boom te lopen met haar bijzondere schorstekening. Even op een houten bankje zitten om wat te mijmeren of een inzicht op te schrijven. Stilstaan om de eerste zonnestralen te vangen. Een braam te plukken en te proeven in alle aandacht. Het Zijn langzaam naar binnen laten sijpelen. De ademhaling vertraagt. Niet meer zo nodig moeten. Zinken in rust. 

Na zo’n wandeling vraag ik vaak hoe het was. Voor velen de eerste keer zo. Bijna altijd krijg ik terug hoe ongelooflijk fijn het was om niet sociaal te hoeven doen. Om eens echt de tijd te nemen en tegelijkertijd te voelen hoe het van binnen gaat. De natuur als onvoorwaardelijke reflectie. Blij zijn ze vaak dat ik voor hen heb beslist dat we stil gingen wandelen, omdat het toch moeilijk is om uit jezelf te zeggen dat je nu even voor jezelf kiest.

Nu ik in Portugal woon, waar de natuur overheerst en vaak grenst aan het paradijsgevoel, organiseer ik hier creatieve wandelweken. Met als voordeel dat de zon bijna altijd schijnt en de temperatuur zo aangenaam is. En je even helemaal weg bent.
De ene keer wandelen we in stilte, de andere keer laveren we langs de gouden kliffen van de kust met de kolkende, azuurblauwe oceaan onder ons. Om af en toe de voeten in de zee te koelen en de golven mee te geven wat je kwijt wilt.

Tijd bestaat niet bij mijn wandelingen. Tempo ook niet. Volledige aandacht, dat wel. 

Op dit moment ontdek ik ongerepte wandelroutes door bossen, langs zee, velden en slaperige (vissers)dorpjes. Lokale restaurantjes spot ik voor de vers gevangen vis en de onvervalste Portugese koffie. In de gouden namiddagzon zijgen we neer voor een tintelend glas wijn of een versgeperst sapje. En een aantal verrassingen komt op je pad, herinneringen die nooit terugkomen, maar die je ook nooit meer vergeet.

Dit uitstippelen alleen al maakt me overgelukkig. Ik hoop dat ik dit kan overbrengen op degene die een eindje met me oploopt in de toekomst. Die zin heeft in bezinken en achterlaten en de natuur als onderdeel van het nieuwe toekomstperspectief wil integreren. 

Ik verwelkom je graag en traag in het zachte, tijdloze zuiden van Portugal. Stuur me even een mailtje met je wensen en dan maken we samen een plan. 

Zin om meer te lezen over wat wandelen van binnen en van buiten met je doet? Hieronder post ik twee interessante artikelen:

‘Wandelen kan ons helpen om vruchtbaar klein te worden en onze ontvankelijkheid te hervinden, want waar jezelf zit, kan niets anders groeien. Dat inzicht is best een verademing in een jachtige tijd waarin ons ‘ik’ voortdurend op de voorgrond staat en ons de weg wijst naar plaatsen waar het geluk niet te vinden is.’
Een prachtige conclusie naar aanleiding van dit essay, geschreven door Thijs Caspers, waar het gaat over het terugvinden van jezelf in de vertraging: lees hier verder.

Brainwash heeft een prachtig stuk geschreven over de wijsheid van het het wandelen:
‘Wandelen is een manier om meer stilte in je leven binnen te laten. In zijn Marcher, une philosophie legt de Franse filosoof Frédéric Gros dan ook niet toevallig grote nadruk op deze component van de wandelactiviteit en de intrinsieke relatie tussen wandelen en stilte. Stilte is meer dan de afwezigheid van geluid. Stilte is, zoals de Engelse filosoof Roger Scruton ooit zei, een innerlijke kwaliteit. Stilte is een toestand van de ziel, een vermogen van de geest. Stilte draait niet louter om het dempen van het rumoer van buitenaf. Stilte draait bovenal om het stillen van het rumoer binnenin.’