Poëzieroute Wijnjeterperschar

Na een week van deadlines, lesgeven en coaching smachtte ik naar niets. Dat betekent voor mij de natuur in. Soms zitten langs de waterkant. Het liefst ben ik aan zee, maar die is niet altijd stand-by. Dan wordt het wandelen. Wind langs het hoofd, de geur van den of hei, zoem-, snater- en fladdergeluiden. Een zandpad met hoefafdrukken en een vennetje hier en daar. Meer heb ik niet nodig.

Op mijn verlanglijst staat al lang de poëzieroute in Wijnjeterperschar, de naam alleen al. Zo’n kwartier rijden is het naar Beetsterzwaag, waar het vlakbij ligt. Ik lees dat je af en toe een bordje onderweg tegen komt, waar een gedicht op staat van een bekende of minder bekende dichter. Dit leek me wat ik nodig had: een stuk wandelen, gedicht lezen, contemplatie. Poëzie maakt me rustig, doet me aarden. Prachtige combi dus.

Langs uitgestrekte velden en een stoeiende wolkenlucht rijd ik richting parkeerplaats. Even langs de slagboom en eerst wat teugen goddelijke zuurstof de longen in. Ik sluit mijn ogen. De geur van aarde en zomer sla ik op voor later, als ik weer aan het ploeteren ben.

De weidsheid ligt voor me, onmetelijk. Wat een waanzinnig kleurenpalet. Onverstoorbare rust landt in mij. Ik wandel en het denken dempt. Alle zintuigen zingen mee in de pas. Wat is de wereld ver weg. Wat is het allesomvattend nu.

Het bordje staat langs het water, de gedichten zijn zorgvuldig aan een plek hier toevertrouwd, met alle lucht voor eigen interpretatie.

Iedereen die dit gedicht van Kopland leest duikt terug in eigen herinneringen.

Niemand heeft dezelfde gedachten, hetzelfde beeld voor ogen.

Er is plaats voor iedereen. Er is geen plek voor oordeel of goed of fout. Het is.

Zo slenter ik verder, ik buk om bloemen te ruiken, vlinders te vangen, vogels te spotten. Een fotogenieke locatie, micro en macro schreeuwen. Ik ben een klein meisje tussen torenhoog riet, in wonderland. Af en toe een gedicht, mijn eeuwige verwondering over de natuur en die sereniteit. Ik ben nog geen mens tegen gekomen. Wat een verademing.

Prachtige route voor als je geen haast hebt maar wel lanterfant-zin. Mijmerbehoefte. Lopen, maar ook stilstaan bij…, ja, waarbij?

De beste remedie tegen teveel van alles is dit niets. Nou, noem het maar niets.

Via deze link kun je de route en nog meer info vinden:

//www.staatsbosbeheer.nl/routes/friese-wouden/poezieroute-wijnjeterperschar