Fotografie: it’s in the details

De details van het leven. Een rimpel, het hart van een bloem, een hondenoog. Ik ben niet van het poseren of landschapsplaatjes, dat kunnen anderen veel beter. De foto’s die ik ‘per ongeluk’ maak, niet geposeerd maar net ervoor of erna, dat zijn voor mij de mooisten. De ongekunstelde foto’s, zoals het leven is. Echtheid.

Ik ben een hobbyfotograaf. Creativiteit is mijn kracht, niet de technieken. Mijn (3e alweer) Rebel Canon camera past mij al jaren als een jas en groeit met de technologie mee. Alles digitaal en vlijmscherp.

Zin in een fotoshoot? Kan mij niet gek genoeg zijn en ik tuf overal heen. Als het maar geen ‘gewone’ foto’s hoeven te zijn, dat kunnen anderen veel beter.

Scroll rustig door de categorieën voor wat indrukken.

Zoek je iemand die vrij eigenwijs is, een eigen kijk heeft en die je de volledige vrijheid geeft? Dan ben je bij mij aan het goede adres. Zoek je een keurige, binnen de lijntjes kleurende en vooral ‘zoals-het-hoort’ fotograaf, dan vrees ik dat we elkaar niet de hand schudden. Je huurt me in voor mijn creativiteit als het goed is en dan kan ik ook helemaal los. Voor controle maak ik geen ruimte. Dit geldt voor zowel tekst als beeld.

Mail of bel gerust voor meer info of een gek idee!

Poëzieroute Wijnjeterperschar

Na een week van deadlines, lesgeven en coaching smachtte ik naar niets. Dat betekent voor mij de natuur in. Soms zitten langs de waterkant. Het liefst ben ik aan zee, maar die is niet altijd stand-by. Dan wordt het wandelen. Wind langs het hoofd, de geur van den of hei, zoem-, snater- en fladdergeluiden. Een zandpad met hoefafdrukken en een vennetje hier en daar. Meer heb ik niet nodig.

Op mijn verlanglijst staat al lang de poëzieroute in Wijnjeterperschar, de naam alleen al. Zo’n kwartier rijden is het naar Beetsterzwaag, waar het vlakbij ligt. Ik lees dat je af en toe een bordje onderweg tegen komt, waar een gedicht op staat van een bekende of minder bekende dichter. Dit leek me wat ik nodig had: een stuk wandelen, gedicht lezen, contemplatie. Poëzie maakt me rustig, doet me aarden. Prachtige combi dus.

Langs uitgestrekte velden en een stoeiende wolkenlucht rijd ik richting parkeerplaats. Even langs de slagboom en eerst wat teugen goddelijke zuurstof de longen in. Ik sluit mijn ogen. De geur van aarde en zomer sla ik op voor later, als ik weer aan het ploeteren ben.

De weidsheid ligt voor me, onmetelijk. Wat een waanzinnig kleurenpalet. Onverstoorbare rust landt in mij. Ik wandel en het denken dempt. Alle zintuigen zingen mee in de pas. Wat is de wereld ver weg. Wat is het allesomvattend nu.

Het bordje staat langs het water, de gedichten zijn zorgvuldig aan een plek hier toevertrouwd, met alle lucht voor eigen interpretatie.

Iedereen die dit gedicht van Kopland leest duikt terug in eigen herinneringen.

Niemand heeft dezelfde gedachten, hetzelfde beeld voor ogen.

Er is plaats voor iedereen. Er is geen plek voor oordeel of goed of fout. Het is.

Zo slenter ik verder, ik buk om bloemen te ruiken, vlinders te vangen, vogels te spotten. Een fotogenieke locatie, micro en macro schreeuwen. Ik ben een klein meisje tussen torenhoog riet, in wonderland. Af en toe een gedicht, mijn eeuwige verwondering over de natuur en die sereniteit. Ik ben nog geen mens tegen gekomen. Wat een verademing.

Prachtige route voor als je geen haast hebt maar wel lanterfant-zin. Mijmerbehoefte. Lopen, maar ook stilstaan bij…, ja, waarbij?

De beste remedie tegen teveel van alles is dit niets. Nou, noem het maar niets.

Via deze link kun je de route en nog meer info vinden:

//www.staatsbosbeheer.nl/routes/friese-wouden/poezieroute-wijnjeterperschar

Het doorgeefboek

Het boek dat ik las: Camino van Graeme Simsion & Anne Buist

Of het toeval is of niet, dit boek wordt steeds doorgegeven tijdens retraites. Het zit zo. Dit boek was van Lucia, zij las het op een yoga-retreat in Malaga. Zij gaf het aan Corien die meedeed aan mijn schrijf- & yogaweek op Madeira. Toen zij het uit had gelezen, kreeg ik hem.

Met een voorwaarde.

Als ik hem uit had, gaat hij naar een andere lezer, die hem vervolgens weer geeft aan…. je snapt hem al. Een doorgeefboek!

Over het boek.

Een vermakelijk boek dat gemakkelijk leest. Geen diepgaande, tot nadenken geschreven stukken, maar vrij luchtige kost. In mijn ogen dan. Ik las hem in het vliegtuig en daarna in de trein naar huis. Prima lectuur om mee te reizen, met humor (af en toe wat flauw) en de zo herkenbare beslommeringen van het leven. Natuurlijk is er de worsteling, de verliefdheid en de go of no go. Waar ik het meest van genoten heb zijn de beschrijvingen van de natuur, de gekste overnachtingsplekken met hun vaak eigenzinnige eigenaren.

Of ik hem zelf zou hebben uitgezocht? Nee. Maar dat is nu het verrassende. Ik vond hem de moeite waard om te lezen, juist omdat ik het boek kreeg van iemand die hem interessant genoeg vond. Een doorgeefluik van inspiratie dus.

En dat is nu net dat extraatje boven de andere manieren van het doorgeven van boeken, zoals de kleine bibliotheekkastjes over de hele wereld. Daar staan ze gewoon te wachten tot je hem wel of niet meeneemt. Of een boek leggen in de trein, zonder dat je weet van wie het komt. Zit er een klein briefje in, dan wordt het al wat spannender…Bij het doorgeven op deze persoonlijke manier reikt iemand jou het boek, met een verhaal daarbij. Juist die ontmoeting maakt het veel leuker!

Mensen ontdekken vaak de verwantschap met elkaar doordat ze van dezelfde boeken houden. -Samuel Smiles-

Ik juich trouwens alle vormen van het doorgeven van boeken luidruchtig toe. Lezen verrijkt echt je leven, is mijn mening. Verdwijnen in verhalen, in een andere wereld. En voor schrijvers is het al helemaal een must. Voor het uitbreiden van de woordenschat en het onderzoeken naar verschillende stijlen, vormen en tijden. 

(Misschien ben ik niet het prototype gemiddelde lezer. Ik houd van zware kost overgoten met weemoed, tranentrekkende ontroering, akelige blootstellingen, kwetsbare uiteenzettingen en tot overpeinzing dwingende schrijfsels. Waar je af en toe je boek neer moet leggen om een uur na te denken over wat je net gelezen hebt. Doe mij de filosofische uitspattingen, bloemrijke zinnen en de woordenschat verhogende taal. De laagjes-boeken, zeg maar. Ik weet het: daarbij ben ik in de verre minderheid ; ).

Een doorgeefboek verbindt. Is duurzaam. Zet aan tot lezen. Biedt stof tot nadenken en is een makkelijke brug naar eigen verhalen. Zo’n boek deelt overkoepelende interesses. Maakt het leven een stukje mooier. Een boek doorgeven brengt en geeft dankbaarheid.


Alleen handbagage. Geen koffer-gezeul.

Waarom ik altijd licht reis

Al reis ik een maand, meer dan 10 kilo bagage in totaal gaat er niet mee. In een koffertje die als handbagage mee gaat prop ik alles, met als uitdaging de weegschaal op precies 10 kilo uit te laten komen.

Waarom nou toch? De belangrijkste reden is dat ik écht niet meer nodig heb.

Want nog steeds kom ik met kledingstukken terug die ik niet heb gedragen, serieus. De meeste kilo’s in mijn handbagage zijn mijn fotocamera + telelens, mijn Macbook en een filmcameraatje met 100 attributen (die ik overigens nooit gebruik, maar-je-weet-maar-nooit. Gaan de volgende keer ook niet meer mee). Dan rest nog een toilettas en wat kleding, een klein rugzakje voor de wandelingen en that’s it.

Nee, ik hoef niet 17 jurkjes, 4 broeken, 8 T-shirts en 21 onderbroeken mee. Zes paar schoenen. In hemelsnaam, waarom? Ik doe mijn zwaarste broek en wandelschoenen aan. Een paar laagjes shirts, een trui daarover en dan nog een jas en een sjaal. Even zweten geblazen, maar dat is maar heel kort. Zodra je de lopende band hebt overleefd, pak je al die laagjes gewoon in je koffer. De kilo’s doen er dan niet meer toe.

Dus neem ik 1 extra lange broek mee, 2 korte broeken en 4 T-shirts. Een paar onderbroeken, bikini en bh’s, een kek jurkje die je kan verfrommelen en in een slipper drukken, want mijn Birkenstocks gaan wel mee natuurlijk. Nu had ik nog zat ruimte en een pond over voor een paar sneakers, dus die ook maar, voor de leuk.

‘Een paar keer stopte ik mijn laptop achter in mijn broek en al mijn andere spullen in mijn zakken en bh. Vlak voordat mijn koffertje gewogen werd en ik wist dat hij te zwaar was. Ik zag er uit als een zwaarbepakte rugzak denk ik, maar ik kwam er door heen. Alles voor alleen maar handbagage mee. ‘

En dan was ik gewoon elke dag mijn kleding. Dat wat ik gedragen heb. Heel makkelijk, overal is wel shampoo of doucheschuim te vinden. In een teil, de wasbak of wat dan ook lekker even laten weken (is wel nodig soms, vooral na een hete dag….), uitspoelen en ophangen maar. Overmorgen kan je alles weer aan. Hoppa.

Je ijdelheid thuislaten

In een doorzichtige toilettas alleen maar spullen tot 50 ml. Meer kun je niet meenemen. Haarspray? Nee dus. Parfum? Nope. Ik doe een haarband in mijn haar en spuit in een drogisterij wel een lekker geurtje op, af en toe. Easy. Je nagelknipper en –vijl worden ingenomen, dus thuis laten. Kartonvijltjes worden het. En ja, tandpasta in een kleine tube, net als je zonnebrand- en al je andere crèmes. Meer dan genoeg voor een maand.

Nee, je moet niet echt ijdel zijn. Elke dag er heel erg leuk uit willen zien. Pumps aan naar dat hippe restaurantje. Gestreken en gesteven kleding aan willen, of een spierwitte outfit om je bruine vel goed te showen. Een föhn is niet overal aanwezig en een krultang al helemaal niet. En die gaan uiteraard niet mee in ’t koffertje. Geen ruimte voor. Ijdelheid en licht reizen gaan niet samen.

Licht reizen heeft zo veel voordelen. Ik check altijd een dag voor die tijd online in, ik hoef dus nooit in die ellenlange rijen staan om mijn hutkoffer van 100 kilo in te checken. Ik loop direct door naar de douane en binnen een kwartier ben ik bij de gate.

Aangekomen op het vliegveld van bestemming staat de meute een uur te wachten tot die verrekte loopband een keer begint te draaien en dan maar duwen met de ellebogen om je koffers van de band te sleuren. Daarna einden zeulen met die veel te zware krengen.

Mijn knalroze koffertje danst als een Marieke achter mij aan als ik langs de wachtende zuchters loop, rechtstreeks naar de uitgang. Er is alleen maar lichtheid, in alle opzichten. Mijn koffertje en ik.

Wanneer de hutkoffers na uren bezweet en chagrijnig op bestemming zijn, heb ik al een paar rondjes gezwommen. Of mijn eerst cocktailtje weggewerkt. Me geïnstalleerd in de zon. Niet in een cocktailjurk echter. Of met hoge hakken. Wel in bikini. Die weegt een ons.